Ἀπολυτίκιον, τῆς Πεντηκοστῆς Ἦχος πλ. δ' Εὐλογητὸς εἶ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ πανσόφους τοὺς ἁλιεῖς ἀναδείξας, καταπέμψας αὐτοῖς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, καὶ δι' αὐτῶν τὴν οἰκουμένην σαγηνεύσας, φιλάνθρωπε, δόξα σοι.
ΙΕΡΟΣ ΕΝΟΡΙΑΚΟΣ ΝΑΟΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΛΛΙΜΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΧΙΟΥ, ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ

Κυριακή, 9 Μαρτίου 2014

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 16 ἐπί τῇ ἑορτῇ τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας.

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  16
Πρός
τόν Ἱ­ε­ρόν Κλῆ­ρον
καί τόν εὐ­σε­βῆ λα­όν
τῆς  κα­θ’ ἡ­μᾶς Ἱ­ε­ρᾶς Μη­τρο­πό­λε­ως
Ἀ­γα­πη­τοί,
Ἡ πρώ­τη Κυ­ρια­κή τῶν Νη­στει­ῶν εἶ­ναι γνω­στή σέ ὅ­λους μας ὡς Κυ­ρια­κή τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας. Πρό­κει­ται γιά μιά ἐ­ξαι­ρε­τι­κῆς σπου­δαι­ό­τη­τος ἑ­ορ­τή πού εἶ­ναι συ­νυ­φα­σμέ­νη μέ τήν αὐ­το­συ­νει­δη­σί­α τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας μας, ὅ­τι ἀ­πο­τε­λεῖ τήν «ΜΙΑΝ, ΑΓΙΑΝ, ΚΑΘΟΛΙΚΗΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ». Τήν Ἐκ­κλη­σί­α πού ὁ­μο­λο­γοῦ­με στό ἱ­ε­ρό Σύμ­βο­λο τῆς Πί­στε­ώς μας τή στιγ­μή τοῦ ἁ­γί­ου Βα­πτί­σμα­τός μας, σέ κά­θε Θεί­α Λει­τουρ­γί­α, ἀλ­λά καί κα­θη­με­ρι­νά στήν προ­σευ­χή μας.
Εἶ­ναι, ἐ­πί­σης, ἡ ἑ­ορ­τή πού μᾶς ὑ­πεν­θυ­μί­ζει τή δι­α­χρο­νι­κή ἐ­πι­βε­βαί­ω­ση τοῦ λό­γου τοῦ Χρι­στοῦ μας σχε­τι­κά μέ τήν ἁ­γί­α Του Ἐκ­κλη­σί­α, πού εἶ­ναι τό ἴ­διο τό Σῶ­μά Του, ὅ­τι «πύ­λαι ᾅ­δου οὐ κα­τι­σχύ­σου­σιν αὐ­τῆς»(Ματθ. 16,18).
Δι­α­χρο­νι­κά στό θρί­αμ­βο τῆς ἀ­λή­θειας ἔ­ναν­τι τῆς ποι­κι­λό­μορ­φης πλά­νης, ὅ­πως τήν ἐκ­φρά­ζουν οἱ δι­ά­φο­ρες αἱ­ρέ­σεις πού ἐμ­φα­νί­ζον­ται μέ­σα στήν ἱ­στο­ρί­α, ἐ­ξέ­χου­σα καί μο­να­δι­κή θέ­ση εἶ­χαν καί ἔ­χουν οἱ ἅ­γιοι Πα­τέ­ρες τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας, ὡς ἀ­ναν­τι­κα­τά­στα­τοι φο­ρεῖς, ἐκ­φρα­στές καί ὑ­πε­ρα­σπι­στές τῆς θε­ω­τι­κῆς ἐμ­πει­ρί­ας, τῶν ἁ­γί­ων προ­φη­τῶν, ἀ­πο­στό­λων καί μαρ­τύ­ρων τῆς πί­στε­ώς μας.
Γιά τό λό­γο αὐ­τό τό ἀ­πό­σπα­σμα ἀ­πό τό Συ­νο­δι­κό τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας, σή­με­ρα, ἀ­να­δει­κνύ­ει αὐ­τή τή θαυ­μα­στή καί ἀ­δι­ά­σπα­στη σχέ­ση ἀ­να­φέ­ρον­τας: «Οἱ Προ­φῆ­ται ὡς εἶ­δον, οἱ Ἀ­πό­στο­λοι ὡς ἐ­δί­δα­ξαν, ἡ Ἐκ­κλη­σί­α ὡς πα­ρέ­λα­βεν, οἱ Δι­δά­σκα­λοι ὡς ἐ­δογ­μά­τι­σαν, ἡ Οἰ­κου­μέ­νη ὡς συμ­πε­φώ­νη­κε...».
Η ἀ­να­φο­ρά στά πρό­σω­πά τους, ἡ ἐ­πί­κλη­ση καί χρή­ση τῆς δι­δα­σκα­λί­ας τους καί τῶν ἔρ­γων τους δέν εἶ­ναι προ­σφυ­γή σ’ ἕ­να ἔν­δο­ξο πα­ρελ­θόν  στά  πλαί­σια  μιᾶς  στεί­ρας  ἰ­δε­ο­λο­γι­κῆς πε­ρι­χα­ρα­κώ­σε­ως,
ἀλ­λά ἀ­ναγ­και­ό­τη­τα δι­α­χρο­νι­κή τοῦ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κοῦ σώ­μα­τος.
Στά ἱ­ε­ρά πρό­σω­πά τους ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α μας βλέ­πει τίς θε­ω­μέ­νες καί ἁ­γι­α­σμέ­νες ἐ­κεῖ­νες προ­σω­πι­κό­τη­τες πού ἀ­να­δει­κνύ­ουν καί ἀ­πο­δει­κνύ­ουν κα­τά τρό­πο, ὄ­χι θε­ω­ρη­τι­κό,  ἀλ­λά ἄ­με­σο καί ρε­α­λι­στι­κό, τήν μο­να­δι­κό­τη­τα τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου πί­στε­ως καί τή με­τα­μορ­φω­τι­κή δύ­να­μη τοῦ Εὐ­αγ­γε­λί­ου ὡς ἐκ­κλη­σι­α­στι­κοῦ ἤ­θους.
Εἶ­ναι πρω­τί­στως ἐκ­φρα­στές καί συ­νε­χι­στές τῆς ἀ­πο­στο­λι­κῆς πα­ρα­κα­τα­θή­κης, πρό­μα­χοι καί ὁ­δη­γοί ἀ­ξε­πέ­ρα­στοι στήν προ­ά­σπι­ση τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου πί­στε­ως, πρό­τυ­πα ζω­ῆς αὐ­θεν­τι­κά γιά κά­θε ἄν­θρω­πο, ζων­τα­νά πα­ρα­δείγ­μα­τα, ἐμ­πνευ­στές δι­α­χρο­νι­κοῦ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κοῦ ἤ­θους ἀ­παλ­λαγ­μέ­νου ἀ­πό τήν ἰ­δι­ο­τέ­λεια τοῦ ἀ­το­μι­σμοῦ, τή πλη­γή τῆς δι­αι­ρέ­σε­ως καί τή νό­σο τῆς αἱ­ρέ­σε­ως.
Στά πλαί­σια αὐ­τά ἀν­τι­λαμ­βα­νό­μα­στε π.χ. για­τί ὁ ἅ­γιος Γρη­γό­ριος ὁ Θε­ο­λό­γος, ἀ­να­φε­ρό­με­νος στόν Μέ­γα Ἀ­θα­νά­σιο καί στούς ἐ­πι­κοὺς ἀ­γῶ­νες του γιά τήν προ­ά­σπι­ση τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου πί­στε­ως ἀ­πέ­ναν­τι στούς Ἀ­ρεια­νούς, ἔ­λε­γε: «Ἀ­θα­νά­σιον ἐ­παι­νῶν, ἀ­ρε­τήν ἐ­παι­νέ­σο­μαι. Ταὐ­τόν γάρ ἐ­κεῖ­νον τε εἰ­πεῖν, καί ἀ­ρε­τήν ἐ­παι­νέ­σαι» καί «νό­μον δέ ὀρ­θο­δο­ξί­ας τά ἐ­κεί­νου δόγ­μα­τα»(ΕΠΕ 6,39,94).
Οἱ ἅ­γιοι Πα­τέ­ρες τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας εἶ­ναι, ἐ­πί­σης, οἱ ἐν Χρι­στῷ αὐ­θεν­τι­κοί χει­ρα­γω­γοί μας στήν ὀρ­θή ἑρ­μη­νεί­α τῆς Ἁ­γί­ας Γρα­φῆς.
Ὑ­πάρ­χει ὅ­μως ἕ­να ἐ­ρώ­τη­μα. Για­τί σ’ ἕ­να τό­σο δι­α­φο­ρε­τι­κό κό­σμο, ὅ­πως ὁ ση­με­ρι­νός, νά εἶ­ναι ἀ­ναγ­καί­α ἡ πα­ρου­σί­α, ἡ χρή­ση καί ἡ προ­σφυ­γή στούς Πα­τέ­ρες τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας; Γιά λό­γους στεί­ρου συν­τη­ρη­τι­σμοῦ; Φυ­σι­κά ὄ­χι. Φο­βᾶ­ται ἡ Ἐκ­κλη­σί­α τό και­νούρ­γιο; Ἐ­πί­σης ὄ­χι. Λό­γῳ μιᾶς ἰ­δε­ο­λο­γι­κῆς ἐ­ξι­δα­νι­κεύ­σε­ως τοῦ πα­ρελ­θόν­τος; Δέν ἰ­σχύ­ει τί­πο­τα ἀ­π’ ὅ­λα αὐ­τά. Στά πρό­σω­πα τῶν ἁ­γί­ων Πα­τέ­ρων ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α μας δέν βρί­σκει μί­α στο­χα­στι­κή προ­σέγ­γι­ση, ἀλ­λά μιά ἀ­πο­δει­κτι­κή, ἐμ­πει­ρι­κή καί αὐ­θεν­τι­κή βί­ω­ση τοῦ μυσ­τη­ρί­ου τοῦ Χρι­στοῦ.
Ἡ ἐν ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι χα­ρι­σμα­τι­κή κα­τά­στα­σή τους καί ὁ θε­ο­φώ­τι­στος λό­γος τους κα­θι­στᾶ αὐ­τούς, ὡς τούς πλέ­ον ἀ­σφα­λεῖς ἐκ­κλη­σι­α­στι­κούς χει­ρα­γω­γοὺς, δι­α­χρο­νι­κά, γιά νά βι­ώ­σουν καί νά γνω­ρί­σουν οἱ πι­στοί ἀ­πλα­νῶς τό μυ­στή­ριο τοῦ Χρι­στοῦ. Αὐ­τό ἀ­κρι­βῶς τό Μυ­στή­ριο τοῦ Χρι­στοῦ εἶ­ναι ἡ πρό­τα­ση ζω­ῆς τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας στήν ὁ­ποί­α προ­σκα­λοῦν­ται ὅ­λοι,  ὥ­στε «καί αὐ­τοί σω­τη­ρί­ας τύ­χω­σι τῆς ἐν Χρι­στῷ Ἰ­η­σοῦ με­τά δό­ξης αἰ­ω­νί­ου» (Β΄Τιμ. 2, 10).
Αὐ­τή τήν πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ἐμ­πει­ρι­κά γνω­ρί­ζον­τάς την ὁ ἅ­γιος Γρη­γό­ριος, ἀρ­χι­ε­πί­σκο­πος Θεσ­σα­λο­νί­κης ὁ Πα­λα­μᾶς, ἕ­νας ἐ­πί­σης κο­ρυ­φαῖ­ος ἐκ­φρα­στὴς καί πρό­μα­χος τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Πί­στε­ως ἐ­ναν­τί­ον ἐ­κεί­νων πού ἀλ­λοί­ω­ναν στήν ἐ­πο­χή του τό Ὀρ­θό­δο­ξο Δόγ­μα, λέ­γει ὅ­τι οἱ ἱ­ε­ροί Πα­τέ­ρες εἶ­ναι οἱ Θε­ο­λό­γοι τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας οἱ ὁ­ποῖ­οι «θε­ο­χα­ρί­στως τε ἐ­δι­δά­χθη­σαν καί θε­ο­μι­μή­τως ἡ­μᾶς ἐ­δί­δα­ξαν» (ΕΠΕ 1,513).
Γι­’­αὐ­τό τό λό­γο οἱ Πα­τέ­ρες τῆς Πεν­θέ­κτης Οἰ­κου­με­νι­κῆς Συ­νό­δου, κα­τα­γρά­φον­τας τήν ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή αὐ­το­συ­νει­δη­σί­α καί ὄ­χι δι­α­τυ­πώ­νον­τας κά­ποι­α προ­σω­πι­κή γνώ­μη, στόν Α΄ Κα­νό­να τους μᾶς ὑ­πεν­θυ­μί­ζουν σχε­τι­κῶς ὅ­τι «πάν­των τῶν ἐν τῇ Ἐκ­κλη­σί­ᾳ τοῦ Θε­οῦ δι­α­πρε­ψάν­των ἀν­δρῶν, οἵ γε­γό­να­σι φω­στῆ­ρες ἐν κό­σμῳ, λό­γον ζω­ῆς ἐ­πέ­χον­τες, τήν πί­στιν κρα­τεῖν βε­βαί­αν καί μέ­χρι συν­τε­λεί­ας τοῦ αἰ­ῶ­νος ἀ­σά­λευ­τον δι­α­μέ­νειν θε­σπί­ζο­μεν, καί τά αὐ­τῶν θε­ο­πα­ρά­δο­τα συγ­γρά­μα­τά τε καί δόγ­μα­τα».
Ἀ­γα­πη­τοί μου ἀ­δελ­φοί, ὡς Ἐ­πί­σκο­πος καί Ποι­μέ­νας τῆς το­πι­κῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, σᾶς πα­ρα­κα­λοῦ­με ἐν Κυ­ρί­ῳ καί σᾶς προ­τρέ­που­με ἐν­θέρ­μως νά γνω­ρί­σου­με καί νά ἀγ­κα­λι­ά­σου­με τόν μο­να­δι­κό, πνευ­μα­τι­κό καί ἀ­τί­μη­το θη­σαυ­ρό τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας μας, πού εἶ­ναι οἱ ἅ­γιοι Πα­τέ­ρες, κα­θὼς ἀ­πο­τε­λοῦν ἄ­σβε­στους ὁ­δο­δεῖ­κτες μέ­σα στήν ἱ­στο­ρί­α καί σαρ­κώ­νουν κα­τά τρό­πο ἀ­νυ­πέρ­βλη­το, ἐν παν­τί τό­πῳ καί χρό­νῳ, τήν πι­στό­τη­τα στήν εὐ­αγ­γε­λι­κή δι­δα­σκα­λί­α καί τό ἐκ­κλη­σι­α­στι­κό ἦ­θος.
Κυ­ρια­κή τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας 2014
Μέ πα­τρι­κές εὐ­χές
Ὁ Μη­τρο­πο­λί­της
+ Ὁ Χί­ου, Ψα­ρῶν καί Οἰ­νουσ­σῶν Μᾶρ­κος

Δεν υπάρχουν σχόλια: