Ἀπολυτίκιον, τῆς Πεντηκοστῆς Ἦχος πλ. δ' Εὐλογητὸς εἶ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ πανσόφους τοὺς ἁλιεῖς ἀναδείξας, καταπέμψας αὐτοῖς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, καὶ δι' αὐτῶν τὴν οἰκουμένην σαγηνεύσας, φιλάνθρωπε, δόξα σοι.
ΙΕΡΟΣ ΕΝΟΡΙΑΚΟΣ ΝΑΟΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΛΛΙΜΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΧΙΟΥ, ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ

Σάββατο, 26 Απριλίου 2014

27 Ἀ­πρι­λί­ου 2014 - Κυ­ρια­κὴ Β΄ τοῦ Θω­μᾶ

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ
Ἀ­ριθ­μὸς 16
Κυ­ρια­κὴ Β΄ τοῦ Θω­μᾶ
27 Ἀ­πρι­λί­ου 2014
Ἰ­ω­άν­νου κ, 19-31

Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη!

Κλει­σμέ­νοι στὸ ὑ­πε­ρῷ­ο τῶν Ἱ­ε­ρο­σο­λύ­μων, ἀ­γα­πη­τοὶ μου ἀ­δελ­φοί, ἦ­ταν οἱ δέ­κα μα­θη­τὲς (ἀ­που­σί­α­ζε ὁ Θω­μάς). Καὶ αὐ­τὸ για­τί τοὺς δι­α­κα­τεῖ­χε με­γά­λος φό­βος με­τὰ ἀ­πὸ τὰ ὅ­σα ἔ­ζη­σαν κα­τὰ τὴ διά­ρκεια τοῦ Πά­θους τοῦ Δι­δα­σκά­λου τους. Ἰ­δι­αί­τε­ρα με­τὰ τὸ με­γά­λο γε­γο­νὸς τῆς Ἀ­να­στά­σε­ως ὁ κίν­δυ­νος κα­τα­δί­ω­ξής τους ἦ­ταν ἰ­δι­αί­τε­ρα ἔν­το­νος.

Ἔ­τσι ἐ­ξη­γεῖ­ται για­τί τὸ βρά­δυ τῆς Ἀ­να­στά­σε­ως ἦ­ταν τρο­μο­κρα­τη­μέ­νοι καὶ βρί­σκον­ταν σὲ ἀ­μη­χα­νί­α γιὰ τὸ τί ἔ­πρε­πε νὰ πρά­ξουν. Ξαφ­νι­κὰ ὅ­μως καὶ χω­ρὶς νὰ ἀ­νοί­ξει ἡ πόρ­τα τοῦ ὑ­πε­ρώ­ου ἐμ­φα­νί­σθη­κε ὁ Ἀ­να­στὰς Κύ­ριος καὶ εἶ­πε: «Εἰ­ρή­νη ὑ­μῖν». Βέ­βαι­α δὲν ἐμ­φα­νί­σθη­κε μὲ τὸ φθαρ­τὸ ἀν­θρώ­πι­νο σῶ­μα, ἀλ­λὰ μὲ τὸ νέ­ο, τὸ ἀ­φθαρ­το­ποι­η­μέ­νο. Ἡ ἐμ­φά­νι­ση αὐ­τὴ συν­δέ­ε­ται πιὸ πο­λὺ μὲ τὴν ἀ­νάγ­κη νὰ τοὺς ἐ­νη­με­ρώ­σει καὶ νὰ τοὺς δι­α­βε­βαι­ώ­σει ὅ­τι τὸ ἔρ­γο τῆς σω­τη­ρί­ας τοῦ ἀν­θρώ­που, στὸ ὁ­ποῖ­ο εἶ­χαν κλη­θεῖ νὰ γί­νουν συ­νερ­γοί, θὰ συ­νε­χι­ζό­ταν. Γιὰ νὰ τοὺς στη­ρί­ξει στὴν πί­στη καὶ γιὰ νὰ μὴν τοὺς ἀ­φή­σει πε­ρι­θώ­ρια ἀμ­φι­βο­λι­ῶν, τοὺς ἔ­δει­ξε τὰ χέ­ρια καὶ τὴν πλευ­ρά Του γιὰ νὰ δοῦν τὰ ση­μά­δια τῶν πλη­γῶν ποὺ ἄ­φη­σε στὸ σῶ­μα Του ἡ Σταύ­ρω­ση.

«Με­θ’ ἡ­μέ­ρας ὀ­κτὼ», στὸν ἴ­διο χῶ­ρο τοῦ ὑ­πε­ρῴ­ου, ὁ Ἀ­να­στὰς Κύ­ριος πραγ­μα­το­ποι­εῖ νέ­α ἐμ­φά­νι­ση, πα­ρόν­τος τώ­ρα καὶ τοῦ Θω­μᾶ. Ὅ­ταν εἶ­χε ἔλ­θει τοῦ δι­η­γή­θη­καν οἱ ἄλ­λοι μα­θη­τὲς τὰ ὅ­σα συ­νέ­βη­σαν. Ἐ­κεῖ­νος ἀ­πὸ ὑ­περ­βο­λι­κὸ ζῆ­λο γιὰ νὰ συ­ναν­τή­σει τὸν Κύ­ριο τοὺς εἶ­πε: «Ἐ­ὰν μὴ ἴ­δω ἐν ταῖς χερ­σὶν Αὐ­τοῦ τὸν τύ­πον τῶν ἥ­λων, καὶ βά­λω τὸν δά­κτυ­λόν μου εἰς τὸν τύ­πον τῶν ἥ­λων, καὶ βά­λω τὴν χεί­ραν μου εἰς τὴν πλευ­ρὰν Αὐ­τοῦ, οὐ μὴ πι­στεύ­σω». Θὰ πρέ­πει νὰ ση­μει­ώ­σου­με ἐ­δῶ ὅ­τι ὁ μα­θη­τὴς τοῦ Κυ­ρί­ου δὲν ἔ­σπευ­σε νὰ ψη­λα­φί­σει τὶς πλη­γὲς τοῦ Δι­δα­σκά­λου του δι­ό­τι ἡ «ἀ­πι­στί­α» του, ἂν θὰ μπο­ροῦ­σε νὰ χα­ρα­κτη­ρι­στεῖ ἔ­τσι, ἦ­ταν κα­λὴ, σύμ­φω­να μὲ τὰ ὅ­σα μᾶς λέ­νε οἱ Πα­τέ­ρες τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας.

Ὁ ἐ­σω­τε­ρι­κὸς κό­σμος τοῦ Θω­μᾶ δὲν δι­έ­λα­θε τῆς προ­σο­χῆς τοῦ Παν­το­γνώ­στη Κυ­ρί­ου. Φαι­νό­ταν κα­θα­ρὰ ἡ κα­λὴ προ­αί­ρε­σή του καὶ ὁ με­γά­λος σε­βα­σμὸς ποὺ ἔ­τρε­φε ἀ­πέ­ναν­τι στὸν Δι­δά­σκα­λό του. Ἔ­τσι ὁ Χρι­στὸς, ἀ­φοῦ τοῦ ἀ­πηύ­θυ­νε τὸν ἴ­διο χαι­ρε­τι­σμό, εἶ­πε ἀ­μέ­σως στὸν Θω­μά: «Φέ­ρε τὸν δά­κτυ­λό σου ἐ­δῶ καὶ βά­λε τὸ χέ­ρι σου στὴν πλευ­ράν μου καὶ μὴν μέ­νεις ἄ­πι­στος ἀλ­λὰ γί­νε πι­στός».

Ὁ Κύ­ριος τοῦ μί­λη­σε τό­σο ἁ­πλὰ καὶ ἤ­ρε­μα ποὺ ὁ Θω­μὰς συγ­κλο­νί­στη­κε ἀ­πὸ τὰ βά­θη τῆς ψυ­χῆς του. Δο­νή­θη­καν τό­σο ὄ­μορ­φα οἱ χορ­δὲς τῆς καρ­διᾶς του, ποὺ ἀν­τὶ γιὰ μου­σι­κὴ με­λω­δί­α ἀ­πέ­δω­σαν τὴ σω­τή­ρια ὁ­μο­λο­γί­α: «Ὁ Κύ­ριός μου καὶ ὁ Θε­ὸς μου».

Ἡ ὁ­μο­λο­γί­α αὐ­τὴ τοῦ Θω­μᾶ ποὺ εἶ­ναι ὁ­μο­λο­γί­α πί­στε­ως στὴν Θε­ό­τη­τα τοῦ Κυ­ρί­ου μας μπο­ρεῖ νὰ ἀ­πο­δί­δε­ται καὶ ἀ­πὸ τὶς χορ­δὲς τῆς δι­κῆς μας καρ­διᾶς καὶ νὰ ἐκ­πέμ­πε­ται σὰν πρά­ξη κα­θη­με­ρι­νῆς ζω­ῆς. Αὐ­τὸ ση­μαί­νει ὅ­τι ἡ ὁ­μο­λο­γί­α τοῦ Θω­μᾶ μπο­ρεῖ νὰ ἐκ­φρά­ζε­ται στὴν κα­θη­με­ρι­νή μας ζω­ὴ ὡς μί­α γεν­νή­τρια πί­στε­ως ποὺ νὰ μᾶς ὑ­πο­κι­νεῖ νὰ ἐ­πα­να­λαμ­βά­νου­με κι’ ἐ­μεῖς μὲ τὸν δι­κό μας τρό­πο: «Ὁ Κύ­ριός μου καὶ ὁ Θε­ὸς μου».

Ἀ­γα­πη­τοὶ μου ἀ­δελ­φοί, ἡ ὁ­μο­λο­γί­α αὐ­τὴ δὲν μπο­ρεῖ νὰ πε­ρι­ο­ρί­ζε­ται μό­νο φρα­στι­κὰ ἀλ­λὰ θὰ πρέ­πει νὰ λει­τουρ­γεῖ σὰν ὁ­δο­δεί­κτης στὴν πο­ρεί­α ποὺ ἀ­κο­λου­θεῖ ὁ κά­θε ὀρ­θό­δο­ξος Χρι­στια­νός γιὰ νὰ ἑ­νω­θεῖ μὲ τὸν Θε­ό. Ἡ ἀ­να­γνώ­ρι­ση τῆς θε­ό­τη­τας τοῦ Ἀ­να­στη­μέ­νου Κυ­ρί­ου μας γί­νε­ται ἰ­δι­αί­τε­ρα με­τὰ ἀ­πὸ τὴν ἄ­ξια συμ­με­το­χή μας στὸ Εὐ­χα­ρι­στια­κὸ Δεῖ­πνο, τὸ ὁ­ποῖ­ο μᾶς προ­σφέ­ρει σὲ κά­θε Θεί­α Λει­τουρ­γί­α ὡς εὐ­και­ρί­α, γιὰ νὰ συν­δε­θεῖ τὸ θνη­τὸ μὲ τὸ ἀ­θά­να­το, τὸ φθαρ­τὸ μὲ τὸ ἄ­φθαρ­το. Γι’ αὐ­τὸ καὶ με­τὰ τὴ με­τά­λη­ψη τῆς Θεί­ας Κοι­νω­νί­ας δι­α­κη­ρύσ­σου­με ὅ­τι «εἴ­δο­μεν τὸ Φῶς τὸ ἀ­λη­θι­νόν», ποὺ μπο­ρεῖ νὰ πα­ραλ­λη­λι­σθεῖ μὲ τὴν σω­τή­ρια ὁ­μο­λο­γί­α τοῦ ἀ­πο­στό­λου Θω­μᾶ: «Ὁ Κύ­ριός μου καὶ ὁ Θε­ὸς μου». Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη!

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΧΙΟΥ

Δεν υπάρχουν σχόλια: