Ἀπολυτίκιον, τῆς Πεντηκοστῆς Ἦχος πλ. δ' Εὐλογητὸς εἶ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ πανσόφους τοὺς ἁλιεῖς ἀναδείξας, καταπέμψας αὐτοῖς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, καὶ δι' αὐτῶν τὴν οἰκουμένην σαγηνεύσας, φιλάνθρωπε, δόξα σοι.
ΙΕΡΟΣ ΕΝΟΡΙΑΚΟΣ ΝΑΟΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΛΛΙΜΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΧΙΟΥ, ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ

Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2015

11 Ἰανουαρίου 2015 - Κυριακὴ Μετά τά Φῶτα

ApostolosΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ
Ἀ­ριθ­μὸς 2
Κυ­ρια­κὴ Με­τά τά  Φῶ­τα
11 Ἰ­α­νου­α­ρί­ου 2015
Β’   Κο­ρινθ.   δ’    6-15
“εἰδότες ὅτι ὁ ἐγείρας τὸν Κύριον Ἰησοῦν καὶ ἡμᾶς διὰ Ἰησοῦ ἐγερεῖ καὶ παραστήσει σὺν ὑμῖν”.
Καὶ γνωρίζομεν, ὅτι ὁ Θεὸς ὁ ὁποῖος ἀνέστησε τὸν Κύριον Ἰησοῦν θὰ ἀναστήσει καὶ μᾶς διὰ τοῦ Ἰησοῦ…
Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀδελφοί μου, μᾶς παρουσιάζει στὴ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπὴ μερικὰ ὑπερφυσικὰ κατορθώματα. Εἶναι ἀπίστευτα στὴν ἀνθρώπινη λογική, εἶναι ὑπέρλογα, θαυμαστὰ στὰ ματιά μας.
Γιὰ νὰ δεῖ­τε, μᾶς λέ­ει,  τὸ ὑ­περ­βο­λι­κὸ με­γα­λεῖ­ο της δύ­να­μης τοῦ Θε­οῦ, ρί­ξε­τε τὸ βλέμ­μα σας στὴ ζω­ή μας. Θλι­βό­μα­στε, ἀλ­λὰ δὲν ἐρ­χό­μα­στε σὲ ἀ­δι­έ­ξο­δα, φτά­νου­με σὲ ἀ­πο­ρί­α ἀλ­λὰ δὲν ἀ­πελ­πι­ζό­μα­στε, κα­τα­δι­ω­κό­μα­στε ἀ­πὸ τοὺς ἀν­θρώ­πους ἀλ­λὰ δὲν μᾶς ἐγ­κα­τα­λεί­πει πο­τέ ὁ Θε­ός, φαί­νε­ται πῶς μᾶς κα­τα­νι­κοῦν, ἀλ­λὰ δὲν χα­νό­μα­στε. Ὅ­λα αὐ­τὰ τὰ συ­ναν­τᾶ­με στὴν πο­ρεί­α τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, στὴ ζω­ὴ τῶν Πατέ­ρων καὶ τῶν μαρ­τύ­ρων στοὺς βί­ους τῶν ἁ­γί­ων. Ὑ­πάρ­χουν καὶ σή­με­ρα χρι­στια­νοὶ μὲ ζων­τα­νὴ πί­στη, ποῦ εἶ­ναι ἀ­νά­πη­ροι, κα­τά­κοι­τοι, πο­νε­μέ­νοι πού ὄ­χι μό­νο ἀν­τέ­χουν ἀλ­λὰ καὶ δο­ξά­ζουν τὸν Θε­ό. Γι’ αὐ­τὸ καὶ αἰ­σθά­νον­ται μιά οὐ­ρά­νια χα­ρὰ πού ση­κώ­νον­τας τὸ σταυ­ρὸ τῶν θλί­ψε­ών τους συμ­με­τέ­χουν στὸ Σταυ­ρὸ τοῦ Χρι­στοῦ μας.
Ἡ πί­στη, λοι­πὸν, εἶ­ναι τὸ ἰ­σχυ­ρὸ ἀν­τί­δο­το κα­τὰ τῆς λι­πο­ψυ­χί­ας μέ­σα στὶς δο­κι­μα­σί­ες καὶ τὶς θλί­ψεις. Πε­ρισ­σό­τε­ρο ὅ­μως ἀ­π’ ὅ­λα ἡ ἐλ­πί­δα στὴν ἀ­νά­στα­ση θὰ μᾶς ἐν­θαρ­ρύ­νει κα­τὰ τὶς ἡμέ­ρες τῶν πε­ρι­πε­τει­ῶν μας καὶ θὰ μᾶς ἀ­νυ­ψώ­νει πά­νω ἀ­πὸ τὸ φό­βο τοῦ θα­νά­του. Γιὰ ποι­ὸ λό­γο ὁ κα­λὸς χρι­στια­νὸς νὰ φο­βᾶ­ται τὸν θά­να­το ὅ­ταν πε­θαί­νει μὲ τὴν ἐλ­πί­δα τῆς ἀ­να­στά­σε­ως; Τι­μᾶ­με τοὺς Ἁ­γίους τὴν ἡ­μέρα τῆς κοί­μη­σής τους ἤ τοῦ μαρ­τυ­ρί­ου τους. Για­τί ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μας τιμᾶ τὸ θά­να­το πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­πὸ τὴ γέν­νη­ση;
Πε­ρί­ερ­γο ἀ­κού­γε­ται αὐ­τό. Ἔ­χει ὅ­μως ση­μα­σί­α. Προ­τοῦ νὰ ἔλ­θει ὁ Χρι­στὸς στὸν κό­σμο, οἱ ἄν­θρω­ποι ἔ­τρε­μαν τὸ θά­να­το. Θε­ω­ροῦ­σαν ὅ­τι ὁ θά­να­τος εἶ­ναι τέρ­μα, ὅ­τι ἐ­κεῖ τε­λει­ω­νει ἡ ζω­ή. Ὁ Χρι­στός μας ὅ­μως ἔ­δει­ξε ὅ­τι ὁ θά­να­τος εἶ­ναι ἀρ­χή. Ἡ ἁγία μας Ἐκ­κλη­σί­α στὸ Σύμ­βο­λο τῆς Πί­στε­ως δι­α­κη­ρύτ­τει “Προσ­δο­κῶ ἀ­νά­στα­σιν νε­κρῶν καὶ ζω­ὴν τοῦ μέλ­λον­τος αἰ­ῶ­νος· Ἀμην”.
Ὁ θά­να­τος εἶ­ναι μί­α πόρ­τα. Ὅ­πως ἀ­νοί­γεις μί­α πόρ­τα καὶ μπαί­νεις σ’ ἕ­να ὡ­ραῖ­ο σπί­τι, ἔ­τσι καὶ μὲ τὸ θά­να­το μπαί­νεις σὲ νέ­α ζω­ή. Εἶ­ναι ἀ­κό­μη ἕ­να εἶ­δος με­τα­νά­στευ­σης. Φεύ­γουν οἱ ἄν­θρω­ποι ἀ­πὸ τὸν τό­πο τους ἐ­πει­δὴ ὑ­πο­φέ­ρουν καὶ δὲν μπο­ροῦν νὰ ζή­σουν τὴν οἰ­κο­γέ­νειά τους, καὶ πᾶ­νε σὲ ἄλλα μέ­ρη πού τοὺς πα­ρέ­χουν τὶς εὐ­και­ρί­ες γιὰ κα­λύ­τε­ρη ζω­ή. Ἡ με­τα­νά­στευ­ση αὐ­τὴ δὲν θε­ω­ρεῖ­ται συμ­φο­ρά. Ἔ­τσι εἶ­ναι καὶ ὁ θά­να­τος. Με­τα­να­στεύ­ου­με ἀ­πὸ τὴ γῆ στὸν οὐ­ρά­νιο κό­σμο πού εἶ­ναι γε­μᾶ­τος ὀ­μορ­φιὰ καὶ χάρη. Ἂν τὸ πι­στεύ­ου­με αὐ­τό, νὰ μὴν κλαῖ­με ὅ­ταν κά­ποι­ος δι­κός μας φεύ­γει στὸν ἄλ­λο κό­σμο.
Ὁ θά­να­τος γιὰ τοὺς πι­στοὺς χρι­στια­νοὺς εἶ­ναι ἕ­νας ὕ­πνος. Στὰ μνή­μα­τα πα­λαι­ό­τε­ρα ἔ­γρα­φαν “ἐ­κοι­μή­θη” ἤ “ἐ­κοι­μή­θη ἐν Κυ­ρίῳ”. Ἤ­ξε­ραν ὅ­τι οἱ κε­κοι­μη­μέ­νοι τους μιά μέ­ρα θὰ ξυ­πνή­σουν. Γι’ αὐ­τὸ ὁ Ἅ­γιος Κο­σμᾶς ὁ Αἰ­τω­λός ἔ­λε­γε: “Τί εἶ­ναι ὁ ὕ­πνος; Ἕ­νας μι­κρὸς θά­να­τος. Τί εἶ­ναι ὁ θά­να­τος; ἕ­νας με­γά­λος ὕπνος” ἀ­πὸ τὸν ὁ­ποῖ­ο ὄ­χι σὲ με­ρι­κὲς ὧ­ρες ἀλ­λὰ σὲ με­ρι­κὲς δε­κα­ε­τί­ες ἤ ἑ­κα­τον­τά­δες χρό­νια, θὰ μᾶς ξυ­πνή­σει ἡ σάλ­πιγ­γα τοῦ οὐ­ρα­νοῦ, γιὰ νὰ γί­νει ἡ τε­λι­κὴ κρί­ση.
Ἀ­δελ­φοί μου, ὁ θά­να­τος τοῦ Χρι­στοῦ μας ἔ­φε­ρε τὴν ὑ­περ­φυ­σι­κὴ ζω­ὴ στὸ ἀν­θρώ­πι­νο γέ­νος. Ἦ­ταν ὁ κόκ­κος τοῦ σι­τα­ριοῦ πού τά­φη­κε στὸν τά­φο γιὰ νὰ βλα­στή­σει ἀ­πὸ ἐ­κεῖ ἡ αἰ­ώ­νια ζω­ή. Ἀ­πὸ τό­τε ἄρ­χι­σε νὰ ἰ­σχύ­ει μί­α και­νού­ρια ἀρ­χὴ γιὰ τοὺς ἀν­θρώ­πους. Ἡ πί­στη αὐ­τὴ ἔ­χει ἀ­το­νή­σει δυ­στυ­χῶς σή­με­ρα. Ἂς πα­ρα­κα­λοῦ­με τὸν Θε­ὸ νὰ μᾶς προ­σθέ­τει πί­στη. Ἀ­μήν.
Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Χίου

Δεν υπάρχουν σχόλια: