Μαρτύριο των Αγίων Ευστρατίου, Αυξεντίου, Ευγενίου, Μαρδαρίου και Ορέστου.

Τὴν 13η τοῦ ἰδίου μήνα (Δεκεμβρίου), γιορτάζουμε τὴν ἄθλησιν τῶν ἐνδόξων Μαρτύρων τοῦ Χριστοῦ: Εὐστρατίου, Αὐξεντίου, Εὐγενίου, Μαρδαρίου καὶ Ὀρέστου.

Στίχοι.

Τὸν Εὐστράτιον καὶ τοὺς τέσσερις συναθλητές του,
μιὰ φορὰ δύο τοὺς σκοτώνουν πῦρ καὶ ξίφος.
Τοὺς μάρτυρες καὶ τὸν Εὐστράτιο μάχαιρα τοὺς σκότωσε τὴν 13η.

Αὐτοὶ ἔζησαν στὰ χρόνια τοῦ Διοκλητιανοῦ καὶ τοῦ Μαξιμιανοῦ, τῶν ἀσεβῶν βασιλέων, καὶ τοῦ Δούκα Λυσία, ποὺ ἦταν ἀρχηγὸς τῆς τάξεως τῶν «Λιμιτανέων» (αὐτῶν ποὺ ἦσαν φύλακες τῶν παραμεθορίων περιοχῶν), καὶ τοῦ Ἀγρικόλα, ποὺ διοικοῦσε τὴν ἐπαρχία τῆς Ἀνατολῆς. Αὐτοί, οἱ μάρτυρες, ἀπὸ μικροὶ καὶ ἀπὸ οἰκογενειακὴ παράδοση σέβονταν τὸν Χριστό. Ἀπὸ αὐτούς, ὁ Εὐστράτιος καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη Ἀράβρακα. Τὸ ἐπάγγελμά του ἦταν Χαρτοφύλακας τῆς δουκικῆς τάξεως, στὴν ὁποία πρώτευε. Ἐπιθυμοῦσε νὰ παρουσιάσει στὸν ἡγεμόνα τὴν εὐσέβεια τῶν Χριστιανῶν καὶ νὰ τὸν ἐλέγξει ἔτσι, ἔμμεσα, γιὰ τὸν διωγμὸ ποὺ τοὺς ἔκανε. Ἐπειδὴ ὅμως φοβόταν τὴν ἄγνωστη γι᾿ αὐτὸν ἔκβαση τῆς ὑποθέσεως, διέταξε κάποιον ὑπηρέτη του νὰ τοποθετήσει τὴν ζώνη του στὴν Ἐκκλησία τῶν Ἀραβράκων. Τὸ σκεπτικό του ἦταν, ἂν ὁ πρῶτος ποὺ θὰ πάρει στὰ χέρια του τὴν ζώνη, εἶναι ὁ πρεσβύτερος Αὐξέντιος, τότε εἶναι σύμφωνη μὲ τὸ θεῖο θέλημα ἡ ὁμολογία τῆς πίστεώς του. Ἂν τὴν ἔπαιρνε κάποιος ἄλλος, σημαίνει ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ κρατήσει ἀκόμη μυστικὴ τὴν πίστη του.

Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν τὸ ἀναμενόμενο γιὰ τὸν ἅγιο: Τὴν ζώνη τὴν πῆρε στὰ χέρια του, μόλις μπῆκε στην Ἐκκλησία ὁ πρεσβύτερος Αὐξέντιος. Ὁ ἅγιος παρουσιάσθηκε στον δούκα Λυσία καί, παρουσιάζοντας τὴν εὐσέβεια τῶν Χριστιανῶν, ὁμολογεῖ τὴν πίστη του. Ὁ τύραννος Λυσίας τοῦ ἀφαιρεῖ τὴν ζώνη, δεῖγμα τοῦ ἀξιώματός του. Διατάζει τὴν γύμνωση τοῦ ἁγίου. Ἀκολουθεῖ τὸ ξάπλωμα στὴ γῆ καὶ τὸ μαστίγωμα τοῦ ἁγίου. Κατόπιν δένεται μὲ σχοινία καὶ κρατιέται μετέωρος πάνω ἀπὸ ἀναμμένη φωτιά, ποὺ τοῦ κατακαίει τὰ ὑπογάστρια. Ἐπάνω στὰ καμένα μέλη τοῦ χύνουν μεῖγμα ἀπὸ ἅλατι καὶ ξύδι, ποὺ τὰ τρίβουν, γιὰ νὰ γίνει ὁ πόνος πιὸ ἔντονος. Μετὰ τοῦ κατατρίβουν τὰ πλευρὰ μὲ κεραμίδια σπασμένα. Πάνω σ᾿ αὐτὸ τὸ μαρτύριο καλεῖ στην Χριστιανικὴ πίστη τὸν ἅγιο Αὐξέντιο, γιατὶ θαυματουργεῖ, μὲ τὴν ἀμέση ἐξυγίανση τῶν πληγῶν του.

Φοροῦν στον ἅγιο Εὐστράτιο παπούτσια μὲ καρφιὰ στο ἐσωτερικό τους καί, μαζὶ μὲ τὸν ἅγιο Εὐγένιο, τοὺς ὁδηγοῦν ἀπὸ τὴν Σεβάστεια στὴν Νικόπολη. Στὸν δρόμο εἶδε τοὺς ἁγίους ὁ ἁπλοϊκὸς Μαρδάριος καὶ τοὺς καλοτύχισε, καταλαβαίνοντας ὅτι παθαίνουν για τὸν Χριστό. Μὲ τὴν προτροπὴ τῆς γυναίκας του ἀκολουθεῖ τοὺς δύο ἁγίους.

Ὅταν κάθισε ὁ Λυσίας νὰ τοὺς δικάσει, ἀποκεφαλίζεται ὁ ἅγιος Αὐξέντιος, γιατὶ ὁμολόγησε τὴν πίστη του στο Χριστό. Ὁ ἅγιος Μαρδάριος ἀφήνει τὸν κόσμο τοῦτο, ἀφοῦ τοῦ τρύπησαν τοὺς ἀστραγάλους καὶ τὸν κρεμάσαν μὲ τὸ κεφάλι κάτω καὶ τὸν ἔκαψαν ἀπὸ κάτω. Ὁ ἅγιος Εὐγένιος πεθαίνει, ἀφοῦ τοῦ ἔκοψαν τὴν γλῶσσα καὶ τοῦ ἔσπασαν μὲ ῥόπαλα τὰ πόδια.

Στὸ μεταξὺ ἔγινε φανερὸ ὅτι καὶ ὁ ἅγιος Ὀρέστης ἦταν Χριστιανὸς ἀπὸ μία ἀπότομη κίνησή του, ποὺ ἄφησε νὰ φανεῖ ὁ κρυμμένος του Σταυρός. Ὁμολογεῖ ὁ ἅγιος τὴν πίστη του. Ἀμέσως δέ, συνδέεται μὲ τὸν Ἅγιο Εὐστράτιο. Ὁ Λυσίας, γιὰ νὰ ἀποφύγει μεγαλύτερο ντρόπιασμα ἀπὸ τὴν σοφία τοῦ ἁγίου Εὐστρατίου καὶ τὴν ἐνδεχομένη θαυματουργία του, νόμισε συμφέρον νὰ τοὺς στείλει στὸν Ἀγρικόλα.

Μπροστὰ στον Ἀγρικόλα ὁ ἅγιος κατέδειξε τὴν πλάνη καὶ τὸ ψέμα τῆς εἰδωλολατρικῆς σοφίας καὶ ἀναφέρθηκε στὴν «κατὰ Χριστὸν οἰκονομίαν». Ὁ τύραννος ἔμεινε κατάπληκτος μὲ τὴν παῤῥησία καὶ τὴν σοφία του (γιατὶ ἦταν ἀπὸ τοὺς πιὸ μορφωμένους τῆς ἐποχῆς του). Ὅμως ἐπέμενε στὴν ἄρνηση τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τοὺς ἁγίους. Ἐπειδὴ ἀρνήθηκαν, ἐτοιμάσθηκε ἕνα σιδερένιο κρεβάτι ποὺ πυρακτώθηκε· πάνω σ᾿ αὐτὸ τοποθετήθηκε πρῶτος ὁ ἅγιος Ὀρέστης, ὁ ὁποῖος καὶ παρέδωκε τὸ πνεῦμα. Κατόπιν ἔβαλαν τὸν ἅγιο Εὐστράτιο μέσα σὲ καλὰ πυρακτωμένο καμίνι ὅπου καὶ ὁ θαυματουργὸς ἅγιος παρέδωκε τὸ πνεῦμα στόν, γι᾿ αὐτὸν βιωματικά, Πατέρα.

Ἡ ἑορτή τους πανηγυρίζονταν στὸν Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, ποὺ βρισκόταν κοντὰ στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἁγίας τοῦ Θεοῦ Σοφίας, στὴν Κωνσταντινούπολη.

Πηγή κειμένου: www.phys.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/agiologion/agios_martys_eystratios.htm

Στη Χίο εορτάζει ο Ιερός Ενοριακός Ναός Αγίου Ευστρατίου Θυμιανών.

www.exormisi.gr/ImagesUpload/1_3100000001.jpg  

Άγιος Σπυρίδων επίσκοπος Τριμυθούντος ο θαυματουργός

Ο άγιος Σπυρίδων (270-348) γεννήθηκε και έζησε στη Κύπρο ασκώντας το επάγγελμα του βοσκού. Ολιγογράμματος, απλός στους τρόπους, ταπεινός, πράος, ενάρετος. Ποτάμι ανεξάντλητο της αγάπης (αγάπης ρείθρον μη κενούμενον), φιλόξενος, προστάτης των χηρών και των πτωχών, παρηγοριά των θλιμμένων, ανεξίκακος αλλά και πηγή των θαυμάτων. Σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες ετιμάτο και όταν ζούσε ως θαυματουργός. Ήταν έγγαμος και είχε μιά κόρη, την Ειρήνη. Όταν κοιμήθηκε η σύζυγός του φρόντισε περισσότερο το βίο της αρετής. Όπως γράφει ο βιογράφος του Συμεών ο Μεταφραστής (P.G, 116, 417-468) «είχε ζωγραφισμένες στον εαυτό του όλες τις αρετές».

Όταν κοιμήθηκε ο επίσκοπος της μικρής πόλεως Τριμυθούντος, που βρίσκεται μεταξύ Λευκωσίας και Αμμοχώστου, οι πιστοί ομόφωνα τον κάλεσαν να γίνει Επίσκοπός τους. Ως επίσκοπος δεν άλλαξε τη ζωή του. Φρόντιζε το κοπάδι των ζώων του, ασχολείτο με τις γεωργικές εργασίες, φορούσε τα ίδια φτωχικά ρούχα και τον ίδιο σκούφο από πλεγμένα φοινικόφυλλα. Κοιμηθήκε σε ηλικία 78 ετών ειρηνικά στις 12 Δεκεμβρίου του 348 και ενταφιάστηκε στην Τριμυθούντα. Περί τα τέλη του 6ου αι. λόγω επιδρομής βαρβάρων το λείψανο του μετακομίστηκε στην Κων/λη. Μετά την άλωση της Πόλης μεταφέρθηκε στην Ήπειρο και το 1456 μ. Χ. στην Κέρκυρα. Από το 1589 εναποτέθηκε στον επ’ ονόματί του ναό όπου και παραμένει, «αδιάφθορο» διατηρώντας την ελαστικότητα του δέρματος του, μέσα σε πολύτιμη λάρνακα συνεχίζοντας τις θαυματουργικές θεραπείες. Από το λείψανο του λείπει το δεξιό χέρι, το οποίο βρίσκεται στη Ρώμη. Το πλήθος των θαυμάτων του αναφέρει ο βιογράφος του με λεπτομέρειες.

Θα αναφερθούμε στα γεγονότα και τα θαύματα που… αναφέρονται στο απολυτίκιο του.

α. « Της συνόδου της πρώτης αναδείχθης υπέρμαχος».

Ο άγιος Σπυρίδων δεν είχε κατά κόσμον σοφία, ήταν όμως θεοφόρος. Εκινείτο από το Άγιο Πνεύμα και ήταν ζηλωτής της ορθοδόξου πίστεως. Επί της εποχής του συνεκλήθη η Α΄ Οικ. Σύνοδος για να καταδικάσει τον Άρειο που δεν δεχόταν ότι ο Υιός είναι ομοούσιος με τον Πατέρα αλλά μόνο ένα κτίσμα (δημιούργημα). Είχαν συγκεντρωθεί τότε οι 318 θεοφόροι Πατέρες που πολλοί από αυτούς ήσαν κάτοχοι της φιλοσοφικής παιδείας της εποχής. Ανάμεσα τους και ο απλός Σπυρίδων που δεν είχε ούτε ευφράδεια, ούτε ρητορική δεινότητα ώστε να μπορέσει να απαντήσει στους σοφιστικούς συλλογισμούς και τους κομψούς και γλαφυρούς λόγους των αντίθετων αιρετικών. Είχε μόνο την αρετή και τη Θεία Χάρη. Ιδιαίτερα διακρινόταν για την ευγλωττία του και τα περίτεχνα τεχνάσματα κάποιος ρήτορας που παρουσίαζε την απάτη του Αρείου ως ορθή διδασκαλία.

Τον πλησίασε ό άγιος και θέλησε να του μιλήσει. Τότε επενέβησαν οι άλλοι Πατέρες που γνώριζαν την απαιδευσία του και την απλοϊκότητά του και τον εμπόδιζαν. Ο άγιος όμως δεν τους άκουσε γιατί είχε το σχέδιο του για την απόδειξη της αλήθειας. Αφού μίλησε σύντομα εκθέτωντας την ορθόδοξη διδασκαλία κρατώντας στο αριστερό του χέρι ένα κεραμίδι και κάνοντας με το δεξί του το σημείο του σταυρού είπε: «Εις το όνομα του Πατρός». Τότε είδαν όλοι να ανεβαίνει πρός τα πάνω η φωτιά, η οποία έψησε το κεραμίδι. «Και του Υιού» συνέχισε ο άγιος. Τότε έτρεξε πρός τα κάτω το νερό με το οποίο ζυμώθηκε η λάσπη του κεραμιδιού. «Και του Αγίου Πνεύματος» συνέχισε και άνοιξε το χέρι του και έδειξε το χώμα με το οποίο κατασκευάστηκε το κεραμίδι.

Με το θαύμα του κεραμιδιού έμειναν έκπληκτοι όλοι. Το ένα κεραμίδι φανέρωνε τον ένα Θεό και τα τρία στοιχεία του τα τρία ομοούσια πρόσωπα της Αγίας Τριάδος.

«Οι επίσκοποι επέστρεψαν στις επαρχίες τους, αισθανόμενοι απέραντη αγαλλίαση για την νίκη, εκπληττόμενοι από το θαύμα και δοξάζοντας τον Θεό…Ο αυτοκράτορας, έκπληκτος τίμησε με ξεχωριστές τιμές τον άγιο Σπυρίδωνα». Με το θαύμα αυτό έγινε «υπέρμαχος» της πίστεως.

β. « διό νεκρά συ εν τάφω προσφωνείς».

Κατά το χρόνο της απουσίας του αγίου Σπυρίδωνα στη Νίκαια για τις εργασίες της Συνόδου ξαφνικά απεβίωσε η κόρη του Ειρήνη, η οποία ζούσε ως μοναχή. Ο άγιος με υπομονή και καρτερία πέρασε τη λύπη του αποχωρισμού. Όταν γύρισε στην επισκοπή του ήλθε μια γυναίκα πολύ λυπημένη και του ανάφερε ότι έδωσε στη κόρη του, όταν ζούσε, ένα πολύτιμο χρυσό κόσμημα για να της το φυλάξει. Ο άγιος έψαξε με κάθε επιμέλεια κάθε σημείο του σπιτιού της κόρης του αλλά δεν το βρήκε πουθενά.

Πήγε τότε στον τάφο της και σάν να ήταν ζωντανή της φώναξε: «Ειρήνη, αγαπημένο μου τέκνο, που βρίσκεται το κόσμημα που σου έδωσαν να το φυλάξεις;». Εκείνη αμέσως , σαν να ξύπνησε από κάποιο ελαφρό ύπνο είπε: «Πατέρα μου, το κόσμημα το έχω τοποθετημένο στο τάδε μέρος του σπιτιού». Ο άγιος μπροστά στην έκπληξη των παρευρισκομένων, σάν να ήταν κύριος της ζωής και του θανάτου, δωρεά που πήρε από τον Χριστό, διέταξε την κόρη του: « Κοιμήσου από τώρα κόρη μου, ως τότε που ο κοινός Δεσπότης, ο Ιησούς Χριστός, θα σε αναστήσει μαζί με όλους κατά την κοινή ανάσταση».

γ. «και όφιν εις χρυσούν μετέβαλες».

Ένας πάμπτωχος γεωργός, γνωστός του αγίου, κατέφυγε σε ένα πλούσιο που είχε γεμάτες τις αποθήκες του σιτάρι ζητώντας να δανειστεί, με την υπόσχεση της επιστροφής. Ο πλούσιος του είπε ότι χωρίς χρήματα δεν θα έπαιρνε ούτε τη σκιά του σπειριού του σιταριού.

Ο καϋμένος έπεσε σε απόγνωση και κατέφυγε στον κοινό θησαυρό των φτωχών, τον άγιο Σπυρίδωνα. Αυτός τον στήριξε με τα λόγια του και του είπε να περιμένει μέχρι την επόμενη μέρα. Πήγε τότε σπίτι του και του έδωσε ένα χρυσό βαρύ αντικείμενο το οποίο θα το έδινε ενέχειρο στον πλούσιο για να πάρει το σιτάρι που χρειαζόταν. Έτσι και έγινε. Ο φτωχός πήρε πολύ σιτάρι έθρεψε την οικογένειά του και έσπειρε τα χωράφια του. Η σοδειά ήταν τόσο πλούσια ώστε έδωσε στον πλούσιο το σιτάρι που του χρωστούσε και πήρε πίσω το ενέχειρο το οποίο επέστρεψε στον άγιο.

Τότε ο άγιος του είπε: «Ελα τώρα, αδελφέ μου, να το αποδώσουμε από κοινού σ’ Αυτόν που από αγάπη και ευσπλαχνία σου το δάνεισε και σε διευκόλυνε». Τον πήρε μαζί του σε ένα μικρό κήπο και αφού προσευχήθηκε στο Θεό άφησε κάτω το χρυσό αντικείμενο που έγινε αμέσως φίδι ζωντανό που σύρθηκε στο έδαφος και πήγε στη φωλιά του. Γιατί «όφις ο χρυσός ην».

δ. «και εν τω μέλπειν τας αγίας σου ευχάς, Αγγέλους έσχες συλλειτουργούντας σοι».

Κάποτε ο άγιος Σπυρίδων πήγε στο ναό για να κάνει τον Εσπερινό. Δεν υπήρχε όμως λαός. Μόνο οι νεοκώροι και οι βοηθοί. Ο άγιος τους είπε να ανάψουν καντήλια περισσότερα από ότι συνήθως ανάβουν. Ο ίδιος στάθηκε μπροστά στην Αγία Τράπεζα αναφωνώντας το « ειρήνη πάσι». Επειδή όμως δεν υπήρχε ο λαός για να δώσει την απάντηση ακούστηκε από τον ουρανό φωνή πολλών μυριάδων που αντιφώνησε: «Και τω πνεύματι σου». Η φωνή ήταν μουσικότατη και παναρμόνια, δεν έμοιαζε με ανθρώπινη. Και όταν ο διάκος εκφωνούσε τα « ειρηνικά» τον έπιασε φόβος και δέος γιατί άκουγε το « Κύριε ελέησον» από τις αγγελικές φωνές. Η παναρμόνια αυτή φωνή ακουγόταν και έξω από το ναό. Πολλοί έτρεξαν με φόβο και θαυμασμό να δουν τι συμβαίνει. Μόλις μπήκαν δέν είδαν παρά μόνο τον άγιο και τον διάκο με τους λίγους πιστούς, που κι αυτοί έλεγαν ότι δεν είχαν δεί κανένα, άκουαν όμως φωνή που τους γέμιζε θεία αγαλλίαση. Έτσι βλέπομε τον άγιο Σπυρίδωνα να τελεί την ακολουθία ( μέλπειν τας αγίας σου ευχάς) με συλλειτουργούς τους αγγέλλους ( αγγέλους έσχες συλλειτουργούντας).

Και σήμερα συνεχίζει τα θαύματα του ο άγιος. « Ο θαυματουργός καν τέθνηκε Σπυρίδων, του θαυματουργείν ουκ έληξεν εισέτι» λένε οι στίχοι του συναξαρίου. Δηλ. Ο θαυματουργός Σπυρίδων, αν και πέθανε, δεν έπαυσε και τώρα να θαυματουργεί».

Ταις του σου αγίου πρεσβείαις Χριστέ ο Θεός ελέησον ημάς. Αμήν.

Πηγή: http://vatopaidi.wordpress.com/2008/12/12/ag-spyridon/

Ἀπολυτίκιον Ἦχος α', τοῦ λίθου σφραγισθέντος

«Τῆς Συνόδου τῆς πρώτης ἀνεδείχθης ὑπέρμαχος,

καὶ θαυματουργὸς θεοφόρε, Σπυρίδων Πατὴρ ἠιμῶν,

διὸ νεκρὰ σὺ ἐν τάφῳ προσφωνεῖς,

καὶ ὄφιν εἷς χρυσοῦν μετέβαλες,

καὶ ἐν τῷ μέλπειν τὰς ἁγίας σου εὐχάς,

Ἀγγέλους ἔσχες συλλειτουργούντάς σοὶ Ἱερώτατε,

Δόξα τῶ σὲ δοξάσαντι,

δόξα τῶ σὲ στεφανώσαντι,

δόξα τῶ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πάσιν ἰάματα».

Η εορτή του Αγίου Νικολάου στην Καλλιμασιά

Νωρίς το απόγευμα του Σαββάτου 5 Δεκεμβρίου βρεθήκαμε στο κτητορικό εξωκκλήσιο του Αγίου Νικολάου στη ομώνυμη περιοχή της Καλλιμασιάς.

Το εκκλησάκι ανακαινισμένο εξωτερικά, δέχτηκε τους πιστούς που ήρθαν να ανάψουν ένα κερί και να παρακολουθήσουν τον Πανηγυρικό Εσπερινό της εορτής του Αγίου Νικολάου Αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας του θαυματουργού.

Γύρω από το εκκλησάκι, υγρά ακόμα τα χωράφια από τις ευλογημένες βροχές των προηγουμένων ημερών, οι ελιές και οι σκίνοι, συνθέτουν ένα υπέροχο σκηνικό, το οποίο έχουμε την ευλογία να το ζούμε καθημερινά!

Ο εσπερινός της εορτής διήρκεσε από τις 3:30 μ.μ. ως τις 5:00 μ.μ. Η αρτοκλασία έγινε έξω από το εκκλησάκι. Για τη γιορτή φροντίζουν κάθε χρόνο οι κτίτορες του ναού.  

Την Κυριακή 6 Δεκεμβρίου η εορτή μεταφέρθηκε στον Ενοριακό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όπου η μεγαλοπρεπής ιερά εικόνα του Αγίου Νικολάου και η πολυπληθής ομώνυμη αδελφότητα που τελεί κάθε χρόνο τη γιορτή.

Τελέστηκε ο Όρθρος, στο τέλος του οποίου έγινε η αρτοκλασία. Ακολούθησε η Θεία Λειτουργία και το πανενοριακό μνημόσυνο των κεκοιμημένων Καλλιμασιωτών ναυτικών.

Ο εφημέριος, γιος ο ίδιος ναυτικού, μίλησε για την εορτή του Αγίου Νικολάου, αλλά και για την ιδιαίτερη σχέση των ναυτικών και των οικογενειών τους με τον Άγιο προστάτη τους. Μίλησε επίσης για την προσφορά των ναυτικών μας στον τόπο μας, ως στυλοβάτες της τοπικής οικονομικής ζωής. Ευχήθηκε ο Θεός δια πρεσβειών του Αγίου Νικολάου να χαρίζει υγεία σε όλους τους εν ενεργεία και συνταξιούχους ναυτικούς και τις οικογένειές τους και να αναπαύει τους κεκοιμημένους ναυτικούς μας, εκεί που οι Δίκαιοι αναπαύονται.

Οι φωτογραφίες ανήκουν στο koimisikallimasia.blogspot.com

Εορτή Αγίου Νικολάου - Πανενοριακό Μνημόσυνο Ναυτικών

Μνήμη Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου (γέροντος Ιωσήφ του ησυχαστή)

Σήμερα πανηγυρίζει ένας εκ των γιγάντων της μοναστικής μας πολιτείας, ο Μέγας Σάββας, πού εδώ στο Άγιο Όρος δεν είναι και τόσο πολύ γνωστός. Αυτός ο μεγάλος φωστήρας, είναι για μας η μεγαλύτερη παρηγοριά. Στο πρόσωπο του ευρίσκαμε τούς κεντρικότερους παράγοντες της μοναχικής μας ιδιότητας. Μερικούς από αυτούς θα αναφέρωμε.

Εξεκίνησε μικρό παιδί αγαπήσας εξ ολοκλήρου τον Θεό. Εφήρμοσε το προφητικό, Μακάριος ος αίρει ζυγόν εκ νεότητας αυτού. Οι γονείς του παρ᾽όλο πού ήταν ευκατάστατοι, δεν τον εμπόδισαν να ακολουθήση τον μοναχισμό. Ήλθε στα μέρη της ανατολής ως μοναχός. Εκράτησε την παιδαγωγία της νεαράς δοκιμαστικής ζωής άριστα, έως ότου κατέληξε στην Παλαιστίνη και προσελήφθη στην Λαύρα του Αγίου Ευθυμίου και υπό την πρόνοια των μεγάλων Πατέρων πού ήκμαζαν τότε στην ανατολή, ανεδείχθη όχι μόνο τέλειος μοναχός, αλλά και ένας μεγάλος αναμορφωτής του μοναχισμού.

Μέχρι των ημερών του, το οργανωμένο σύστημα του μοναχισμού ήταν άγνωστο στην Παλαιστίνη. Ήτο γνωστό στα μέρη της Αιγύπτου, στους Ταβεννησιώτας, όπως ελέγοντο οι μοναχοί του Αγίου Παχωμίου. Σε αυτόν παρεδόθη, εξ αποκαλύψεως δια παρουσίας Αγγέλου, ο οργανωμένος μοναχισμός. Στα κοινόβια αυτά που ωνομάζοντο Λαύραι, είχαν κοινό ταμείο, κοινή ακολουθία και εξάρτησι από τους πνευματικούς πατέρες υπήρχε μόνο ελευθερία και ιδιαιτερότητα στην ασκητικότητα. Είχαν ευλογία οι μοναχοί από τους πνευματικούς ηγέτες να αγωνίζονται κάθε ένας όσο ημπορούσε.

Επειδή ήτο νεαρός ο Όσιος Σάββας, τον έβαλε ο Μ. Ευθύμιος μεταξύ των νέων. Είχε δε ως παιδαγωγό των νέων, ένα σεβάσμιο γέροντα, τον Αββά Θεόκτιστο. Στο πρόσωπο του νεαρού Σάββα απεδείχθη το γνήσιο της φιλοθεΐας. Πόσο θαυμάσιο είναι το να ξεκινά κάποιος από τα σπάργανά του, από την νεαρωτάτη ηλικία, αγαπώντας τον Θεό και αφιερώνοντας τον εαυτό του εις Αυτόν Βλέπομε στον Άγιο Σάββα το απόλυτο της υποταγής και εξαρτήσεως και ιδιαίτερα την αγάπη και την φιλαλληλία του. Μέσα στην βιογραφία του αναφέρεται, ότι εκινδύνευσε ο ίδιος από την αγάπη προς τον πλησίον. Κάποτε ο αρτοποιός του μοναστηριού σε καιρό χειμώνας, άπλωσε τα βρεγμένα ενδύματά του στο βάθος του ζεστού φούρνου για να στεγνώσουν, διότι δεν φαινόταν καθόλου ήλιος. Εκεί τα εξέχασε. Μετά από μία ημέρα πού έλειψε το ψωμί, μερικοί Πατέρες επήραν ευλογία και άρχισαν να εργάζονται στο φούρνο. Μαζί με αυτούς ήταν και ο Άγιος Σάββας. Ο αρτοποιόςε πήρε είδησι από τον καπνό και ενεθυμήθη τα ρούχα του. Εταράχθη τότε και ανησύχησε και εθλίβετο, διότι η φλόγα ήταν μεγάλη και είχε αρκετά ζεσταθή ο φούρνος, και κανείς από τους μεγάλους δεν ετόλμησε να μπη μέσα διότι θα εκαίετο. Βλέποντας ο νεαρώτατος Σάββαςτην θλίψι του αδελφού, ώρμησε μέσα στην φλόγα, για την φιλαδελφεία πού είχε, και άρπαξε τα φορέματα χωρίς να καή ούτε αυτός, ούτε εκείνα. Ενίκησε η πυρά της πραγματικής αγάπης, την αισθητή πυρά.

Πριν όμως από αυτό το κατόρθωμα, έκανε ένα άλλο μεγαλύτερο άθλο. Παρά το νεαρό της ηλικίας του, είχε μπει στο νόημα του πνευματικού νόμου. Εγνώριζε ότι προτού γίνει μια πράξι, προηγείται η διανοητική της συγκατάθεσι. Εάν αυτή δεν προηγηθή, είναι αδύνατο να γίνη η πράξι. Κάποτε ευρίσκετο στον κήπο του μοναστηρίου και ηργάζετο. Του ήλθε η επιθυμία να φάγη ένα ωραίο μήλο. Η επιθυμία τον ωδήγησε να το κόψη. Είπε αμέσως η εύλογη πρόφασι "Δεν είναι κακό να το φάγω αφού εργάζομαι εδώ". Το εσκούπισε και το έφερε στο στόμα του. Τότε εξύπνησε ο αθλητής- ενεθυμήθη - όπως είχε συνήθεια να ελέγχη τις πράξεις του - και εσταμάτησε και είπε· Πώς θα το φάγω τώρα αυτό; Εάν το φάγω δεν είναι λαθροφαγία; Πώς μου ξέφυγε και έφθασα σε τέτοια συγκατάθεσι; Πώς δεν το εκατάλαβα από την πρώτη προσβολή του λογισμού της επιθυμίας, πού μου είπε κόψε το και φάγε; Γιατί δεν αντέδρασα από τότε; Αυτό είναι ήττα για μένα. Δεν πρέπει να επαναληφθή, διότι αν γίνη και δεύτερη και τρίτη φορά να νικώμαι από τις ευλογοφανείς προφάσεις, εγώ δεν θα γίνω μοναχός. Και για κανόνα μήπως και εξαπατηθώ, δεν θα φάω μήλο στον αιώνα. Το έρριψε κάτω, και το επάτησε και μαζί με αυτό, επάτησε και τον δράκοντα της επιθυμίας και δεν ηττήθη από την φιλαυτία και την φιληδονία. Και όπως η παράδοσι αναφέρει, δεν έφαγε ξανά μήλο, ενθυμούμενος την μικρή αυτή υποχώρησι έναντι της επιθυμίας.

Παρ' όλο το νεαρό της ηλικίας του, εμπήκε στο σωστό νόημα του τι σημαίνει μοναχός, τι σημαίνει πνευματικός άνθρωπος, και πώς ημπορή να γίνη πνευματικός εάν ελέγχη τις προφάσεις μέσω των οποίων προσβάλλει ο λογισμός και απατά τον άνθρωπο. Διότι ποτέ η αμαρτία δεν παρουσιάζεται γυμνή, να πή στον άνθρωπο, "αμάρτησε". Τέτοιο πράγμα δεν γίνεται.

Ο διάβολος είναι πονηρός. Ενεργεί σαν τον ψαρά, ο οποίος κρύβει το αγκίστρι κάτω από το δόλωμα. Το ψάρι αγνοώντας ότι είναι αγκίστρι, βλέποντας μόνο την τροφή, απατάται, το καταπίνει και έρχεται ο θάνατος. Μας εδίδαξε με αυτό ο Μέγας φωστήρ, ότι δεν πρέπει ο μοναχός να κινήται σε πράξι, εάν προηγουμένως δεν την ελέγξη. Κάθε πρόφασι, η οποία μας παρακινεί σε κάτι, πρέπει να ελέγχεται. Στην Παλαιά Διαθήκη, ο Ιησούς του Ναυή, όταν συνήντησε κάποιο άγνωστο τον ερώτησε Ημέτερος ει ή των υπεναντίων; Ακριβώς έτσι θα κάνωμε και εμείς. Όταν ο μοναχός δέχεται λογισμό, να συμπεριφερθή κατά τον ίδιο τρόπο ,ημέτερος ει ή των υπεναντίων; και τότε αποκαλύπτεται. Ή θα δραπετεύση αμέσως να κρυβή, ή θα εξαναγκασθή να πη ότι ξεκινά εν ονόματι αυτού του πάθους, ή εκείνης της επιθυμίας.

Ευρίσκομε και δεύτερο παράδειγμα ακριβείας του ελέγχου των λογισμών. Κάποτε περιπατούσε με ένα μαθητή του στον δρόμο από την Ιεριχώ προς τον Ιορδάνη. Ο Άγιος τον παρακολουθούσε για να ιδή σε ποιο επίπεδο ευρίσκεται της φυλακής των αισθήσεων.

Στον δρόμο συνήντησαν μια ομάδα κοσμικών, μεταξύ των οποίων ήτο και μια νέα γυναίκα. Ο νέος μοναχός κοίταζε με περιέργεια. Τότε για να τον ελέγξη και να τον αναγκάση να πη την αλήθεια - διότι πολλές φορές από εντροπή κρύβει κανείς την αλήθεια και λέγει ψέμματα - έκανε το εξής μεθόδευμα. Του είπε· Ποια είναι αυτή η νέα κόρη, πού πέρασε και είναι μονόφθαλμη; Και ο αδελφός του είπε· Όχι, Γέροντα, έχει και τα δυο της μάτια.. Ο Γέροντας απάντησε· Απατήθηκες, παιδί μου, μονόφθαλμη είναι. Εκείνος τον διαβεβαίωνε ότι γνωρίζει πολύ καλά, ότι όχι μόνο δεν είναι μονόφθαλμη αλλά αντίθετα ότι έχει και τα δύο της μάτια. Και είπε ο Γέροντας· Από πού το γνωρίζεις τόσο καλά; Και αυτός απεκρίθη· Εγώ Γέροντα, την πρόσεξα καλά και το είδα. Τότε ο Γέροντας του είπε· Και που έβαλες μέσα σου το παράγγελμα πού λέγει να μην αφήσης το βλέμμα σου να την περιεργασθή, και να μην συναρπασθούν τα μάτια σου; Ώστε λοιπόν, η έγνοια σου είναι να κοιτάς και να περιγράφης τα πρόσωπα και ιδίως των γυναικών; Άλλη φορά μαζί μου δεν θα έλθης, μέχρι να μάθης να συστέλλης τις αισθήσεις σου. Και τον έστειλε στο Καστέλλιο. Αυτό ήταν ένα άλλο μοναστήρι πού το είχαν για σωφρονιστήριο των μοναχών, μέχρις ότου μάθουν να μαζεύουν την γλώσσα τους, να μαζεύουν τα μάτια τους και ότι άλλο, είναι και λέγεται περιέργεια και απροσεξία.

Βλέπετε πόση προσοχή είχαν οι Πατέρες σε αυτά; Από αυτά εξαρτάται η προκοπή ή η πτώσι. Όπως δεν γίνεται κάποια πράξι αν δεν προηγηθή νόημα, δεν υπάρχει και μεγάλη πτώσι αν δεν προηγηθή μικρή. Αν αρχίση ο άνθρωπος να μην κρατάη το στόμα του και συνεχώς ομιλή, ύστερα ξεκινά να λέγη αστεία και μετά αρχίζει να αντιλέγη, δήθεν από μια καλή πρόφασι. Τότε σκληρύνεται και επικρατείο θυμός, οπότε αρχίζουν τα πείσματα, οι έριδες και οι συγκρούσεις.

Απομένει σε μας να στρέψωμε την προσοχήμας σε αυτά τα οποία οι Πατέρες μας, με τόση ακρίβεια μας παρέδωσαν. Στην μονή του Αγίου Σάββα, ετέθησαν τα θεμέλια όχι μόνο της μοναστικής ζωής και ιδέας, αλλά ολοκλήρου της εκκλησιαστικής παραδόσεως. Το τυπικό και τελετουργικό της Εκκλησίας, ξεκινά από αυτή την μονή. Σε αυτή ασκήθηκε και ετελειοποιήθη ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο οποίος εδημιούργησε την Οκτώηχο, τα μέλη και τους ύμνους της Εκκλησίας μας. Σε αυτή ήκμασε ο Άγιος Κοσμάς, Επίσκοπος Μαϊουμά, αυτός ο μεγάλος μελωδός. Σε αυτή έζησαν οι κατά σάρκα αδελφοί Άγιοι, Θεοφάνης και Θεόδωρος οι Γραπτοί. Από αυτή την μονή μετεφέρθη η παράδοσι και το τυπικό στην Κωνσταντινούπολι και το ετελειοποίησαν οι Στουδίται μοναχοί. Αυτό κατέχει σήμερα το Άγιο Όρος, όπως το μετέφερε ο Άγιος Αθανάσιος, ο ιδρυτής της Μεγίστης Λαύρας.

Αυτά ήθελα να σας υπενθυμίσω και έτσι όλοι μας με προθυμία, να παρακαλέσωμε τον Όσιο Πατέρα μας Σάββα, με τις πρεσβείες και την παρρησία πού έχει, να μας ενισχύση και να μεταφέρη μέσα μας το Πατερικό πνεύμα. Πνεύμα αυταπαρνήσεως, πνεύμα ακριβείας, πνεύμα εσωστρεφείας και φόβου Θεού. Ας επικαλεσθούμε τις ευχές του Μεγάλου αυτού φωστήρος, για να επιτύχωμε και εμείς ανάλογα με τον προορισμό μας.

Αμήν

Πηγή: www.egolpio.com/NHPTIKA/elegxos_logismwn.htm

Μνήμη της Αγίας μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας

Την 4η Δεκεμβρίου τιμούμε τη μνήμη της αγίας ενδόξου μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας που αποτελεί κόσμημα των μαρτύρων του 3ου αιώνα μ.χ.

Στον Ιερό Ενοριακό Ναό της Παναγίας μας υπάρχει μεγάλη εικόνα της Αγίας. 

Αφ' εσπέρας τελείται ο Εσπερινός και ανήμερα της εορτής ο Όρθρος με αρτοκλασία και η Θεία Λειτουργία. 

Για την εορτή φροντίζει η ομώνυμη αδελφότητα.

Στην ιστοσελίδα του συλλόγου Ορθόδοξη Πορεία διαβάζουμε το βίο και το μαρτύριο της Αγίας:

Η ένδοξη Αγία Μεγαλομάρτυς Βαρβάρα, έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορος Μαξιμιανού (290). Ήταν κόρη ενός πλουσίου ειδωλολάτρη από την Ηλιούπολη της Ανατολής, ο οποίος ονομαζόταν Διόσκουρος. Ο πατέρας της λοιπόν την διατηρούσε κλεισμένη σε ένα ψηλό πύργο επειδή ήταν πολύ όμορφη. Η Αγία όμως διδάχθηκε από το Θεό την ευσέβεια, μέσω μιας ευσεβούς χριστιανής γυναίκας, και ζούσε με ευσέβεια μέσα σε ειδωλολατρικό περιβάλλον.

Κάποτε ο πατέρας της έμαθε τα σχετικά με την πίστη της θυγατέρας του, και την έκλεισε πιο περιορισμένα σε ένα λουτρό με δύο παράθυρα. Τότε η αγία ζήτησε και έφτιαξαν και τρίτο παράθυρο. Όταν εκείνος ρώτησε την αιτία γι’ αυτή την κατασκευή, έλαβε την απάντηση ότι τα ζήτησε τόσα, ώστε να είναι αντίστοιχα με το όνομα του Πατρός και του Υιού και του αγίου Πνεύματος. Εκείνος τότε θύμωσε, και όρμησε να τη σφάξει με το σπαθί του. Η αγία όμως έτρεξε και διέφυγε. Κατόπιν ο πατέρας της έψαχνε παντού να την βρεί σε σπηλιές και δάση, αλλά τελικά την βρήκε από κάποιο καταδότη.

Την άρπαξε τότε άσπλαχνα από τα μαλλιά της, και την παρέδωσε στον άρχοντα της χώρας Μαρκιανό, ως χριστιανή. Εκείνη με θάρρος ομολόγησε την πίστη της στον Χριστό, και καθύβρισε τα είδωλα. Ο ηγεμόνας αφού προσπάθησε με δελεαστικές προτάσεις να την μεταπείσει, και βλέποντας την σταθερή πίστη της, διέταξε και την έδειραν, την μαστίγωσαν, της έκαψαν τα πλευρά και τέλος την φυλάκισαν. Εκεί μέσα στην φυλακή, ο Θεός θεράπευσε τις πληγές της, και έτσι, η Αγία απέκτισε περισσότερο θάρρος. Τότε ο άρχοντας διέταξε να την γυμνώσουν, και να την διαπομπεύσουν έτσι στην πόλη.

Βλέποντας όμως τα συνεχή θαύματα της Μάρτυρος ο ηγεμόνας, και για να μην προσέρχονται και άλλοι στη χριστιανική πίστη, διέταξε να την αποκεφαλίσουν. Τελικά ο ίδιος ο πατέρας της, με το ξίφος του της απέκοψε το κεφάλι! Όμως και αυτού το τέλος ήταν βίαιο. Κτυπήθηκε από κεραυνό, καθώς κατέβαινε από το βουνό όπου κατέσφαξε! Την ίδια την κόρη του. 

Απολυτίκια

Της Αγίας. Ήχος Πλ. δ’

Βαρβάραν την Αγίαν τιμήσωμεν’ εχθρού γαρ τας παγίδας συνέτριψε, και ως στρουθίον ερρύσθη εξ αυτών, βοηθεία και όπλω του Σταυρού η πάνσεμνος.

Ας τιμήσουμε την αγία Βαρβάρα, γιατί κατάφερε να διαλύσει και να καταστρέψει τις παγίδες του εχθρού διαβόλου, και λυτρώθηκε μάλιστα από αυτές σαν πουλί που ξεφεύγει από τους κυνηγούς, η πάνσεμνη, με τη βοήθεια του όπλου του σταυρού.

Πρόγραμμα ιερών ακολουθιών Δεκεμβρίου 2009

Η εορτή των Εισοδίων στον Ενοριακό Ναό

Ο Ενοριακός Ναός της Παναγίας μας γιόρτασε την δεύτερη ετήσια εορτή του, των Εισοδίων της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Το Σάββατο 21 Νοεμβρίου, ανήμερα της εορτής, τελέστηκε ο Πανηγυρικός Όρθρος, η αρτοκλασία και στη συνέχεια η Θεία Λειτουργία.

Ακολουθώντας το έθιμο, μετά το τέλος της Θ. Λειτουργίας, προσφέρθηκαν σε όλους οι παραδοσιακοί λουκουμάδες.

Μαθητές του Δημοτικού Σχολείου με επικεφαλής την διευθύντρια, μετά την εκκλησία, πήραν μέρος στον ετήσιο έρανο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού. 

Ο Άγιος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος (30 Νοεμβρίου)

Ο Άγιος Ανδρέας, ο Πρωτόκλητος, ήταν ένας από τους δώδεκα αποστόλους και αδελφός του αποστόλου Πέτρου. Κατάγονταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας και ήταν γιοι του Ιωνά. Όπως o πατέρας τους, έτσι και οι δύο αδελφοί είχαν ως απασχόληση την αλιεία, την οποία ασκούσαν στη δυτική όχθη της λίμνης της Τιβεριάδας. Και οι δύο αδελφοί είχαν θρησκευτικές αναζητήσεις, όπως φαίνεται και από το γεγονός ότι είχαν ενταχθεί στον κύκλο των μαθητών του Ιωάννου του Προδρόμου, από τον οποίο γνώρισε για πρώτη φορά ο Ανδρέας τον Ιησού Χριστό. Όταν, μετά το βάπτισμα, o Ιωάννης ο Πρόδρομος είδε τον Χριστό, είπε στους ευρισκόμενους πλησίον του Ανδρέα και Ιωάννη: «Ίδε ο αμνός του Θεού». Αυτοί ήταν οι πρώτοι που ακολούθησαν τον Χριστό, με την πρόθεση να συνομιλήσουν και όχι να γίνουν μαθητές του (Ιω. 1, 39-41). Την επόμενη ημέρα ο Ανδρέας οδήγησε στον Χριστό και τον αδελφό του Πέτρο, όπως αργότερα τον Φίλιππο και τον Ναθαναήλ. Οι συναντήσεις όμως αυτές δεν συνδέονται με την κλήση του Ανδρέα στο αποστολικό έργο, γιατί ο Χριστός άρχισε τη δημόσια δράση του μετά τη σύλληψη και τη φυλάκιση τoυ Ιωάννου του Προδρόμου. Τότε ο Χριστός κάλεσε στο έργο τους αδελφούς Ανδρέα και Πέτρο, που βρίσκονταν στη λίμνη, λέγοντας: «Δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων» (Ματθ. 4,18 Μαρκ. 1,16 Λουκ. 5, 1-11).

Οι πληροφορίες των Ευαγγελίων για τον Ανδρέα είναι ελάχιστες (Μάρκ.1, 29. Ιω.1, 3.6, 5-9 12, 20-23 κ.α.). Στους καταλόγους των μαθητών του Χριστού (Ματθ.10,2. Μαρκ. 3,14 Λουκ. 6,12. Πράξ. Αποστ. 1,13) o Ανδρέας άλλοτε αναφέρεται αμέσως μετά τον Πέτρο (Ματθ.10,2. Λουκ. 6,14) και άλλοτε μετά τον στενό κύκλο των μαθητών του Χριστού, δηλαδή μετά από τους Πέτρο, Ιωάννη και Ιάκωβο (Μάρκ. 3,18. Πράξ. Αποστ.1,13), πάντοτε όμως μεταξύ των κυριοτέρων αποστόλων. Ο στενός αυτός κύκλος των τεσσάρων μαθητών, που ήταν δύο ζεύγη αδελφών (Ανδρέας-Πέτρος, Ιάκωβος-Ιωάννης), δεν είναι άσχετος προς την προτεραιότητα της κλήσης τους στο αποστολικό αξίωμα, στο οποίο ο Ανδρέας πρώτος κλήθηκε (Πρωτόκλητος). H τελευταία μνεία του Ανδρέα στην Καινή Διαθήκη είναι η μαρτυρία των Πράξεων Αποστόλων (1,13-14), σύμφωνα με την οποία, οι έντεκα μαθητές παρέμεναν συγκεντρωμένοι σε υπερώο της Ιερουσαλήμ μετά την Ανάληψη του Χριστού «προσκαρτερούντες ομοθυμαδόν τη προσευχή συν γυναιξί και Μαριάμ τη μητρί του Ιησού και συν τοις αδελφοίς αυτού». 

Η έλλειψη κάθε πληροφορίας στις Πράξεις Αποστόλων για το αποστολικό έργο του Ανδρέα μετά την Πεντηκοστή δεν είναι άσχετη προς τον σκοπό των Πράξεων, που έδωσαν προτεραιότητα στη διάδοση του Ευαγγελίου από τα Ιεροσόλυμα μέχρι τη Ρώμη και στο έργο των αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι η παρακολούθηση της δράσης του Ανδρέα είναι δυνατή μόνο με βάση τα απόκρυφα Ευαγγέλιο, Πράξεις και Μαρτύρια.

Το Ευαγγέλιον Ανδρέου έχει σήμερα χαθεί, αλλά είναι βέβαιο ότι προερχόταν από τους κύκλους των Γνωστικών και είχε ανάλογο περιεχόμενο με τις απόκρυφες Πράξεις. Οι απόκρυφες επίσης Πράξεις και μαρτύριον του αγίου αποστόλου Ανδρέου, συντάχθηκαν από τον Γνωστικό Λεύκιο και περιέχουν με μυθιστορηματικό τρόπο τη δράση του πρωτοκλήτου αποστόλου. Η σύνθεση μυθικών και πραγματικών γεγονότων δυσχεραίνει την ιστορική κριτική (Lipsius, Apokryphen Apostelgeschichten, τομ. lος, σ.543 κ.εξ.). Στο έργο αυτό περιέχεται και η εγκύκλιος των πρεσβυτέρων της Αχαΐας για τον θάνατο του αγίου Ανδρέα. Σημαντικές είναι και οι Πράξεις Ανδρέα και Ματθαίου εις την πόλιν των ανθρωποφάγων γιατί σ' αυτές στηρίχθηκε ο συγγραφέας του l0ου αιώνα για τη συγγραφή του έργου Περί του Βίου, των πράξεων και της τελευτής του Αγίου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου. Οι απόκρυφες αυτές παραδόσεις αξιοποιήθηκαν και από εκκλησιαστικούς συγγραφείς. Ο Ωριγένης αναφέρει ότι o Ανδρέας κήρυξε στη Σκυθία, η οποία απλωνόταν και στη Νότια Ρωσία, γι' αυτό και αναπτύχθηκε ιδιαίτερα η παράδοση για τη σύνδεση του χριστιανισμού της Ρωσίας με τον πρωτόκλητο των αποστόλων. Ο εκκλησιαστικός ιστορικός Ευσέβιος (PG 20, 216) διέσωσε την πληροφορία αυτή. Ωστόσο, εκκλησιαστικοί συγγραφείς του 4ου αιώνα τονίζουν την αποστολική δράση του Ανδρέα στην Ελλάδα. Ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός αναφέρει τη δράση του στην Ήπειρο (PG 36, 228). Ο Ιερώνυμος, σε επιστολή του προς Μαρκέλλαν (Epist., 59) τονίζει τη δράση και το μαρτύριο του στην Aχαΐα, όπως και ο Gaudentius της Βρεσκίας (PL 20, 963) και ο Θεοδώρητος Κύρου (PG 80,1805). Ο Βασίλειος Σελευκείας συνδυάζει και τις δύο παραδόσεις, τονίζοντας ότι ο Ανδρέας, μετά τη δράση του στη Σκυθία, κήρυξε στη Θράκη και την Ελλάδα (PG 28, 1108). Τη δράση του Ανδρέα στην Aχαΐα, προβάλλει και το έργο του Γρηγορίου Τουρ, Liber de miracυlis beati Andreae apostoli, που άντλησε από τα απόκρυφα και τον Ιερώνυμο (εκδ. Μ. Bommet, Scriptores rerum merovingranum, τομ. lος, 1883, 826-846). Οι παραδόσεις αυτές αναπτύχθηκαν από τους μεταγενέστερους (Ψευδο-Επιφάνιος, PG 120, 216-260. Ψευδο-Δωρόθεος Τύρου, PG 92, 1062-1072 Συναξάριον Εκκλ. Κωνσταντινουπόλεως Νικηφόρος Κάλλιστος, PG 145, 800 κ.εξ.).

Ιδιαίτερη σημασία απέκτησε η παράδοση για τη δράση του αποστόλου Ανδρέα, μετά τη Σκυθία (δηλ. Αλανία, Ζηκχία και Ταυρική), στην Ελλάδα και ειδικότερα σχετικά με την ίδρυση της εκκλησίας του Βυζαντίου και τη χειροτονία σ' αυτήν ως επισκόπου του Στάχυ, ενός από τους εβδομήκοντα μαθητές του Χριστού: «και προς τινα χώραν καλουμένην Αργυρόπολιν καταλαβών και εκείσε εκκλησίαν δειμάμενος, τον ένα των εβδομήκοντα μαθητών Στάχυν ονόματι,... χειροτονήσας του Βυζαντίου επίσκοπον... Διελθών δέ την Θεσσαλίαν και Ελλάδα... μέτεισι προς την Αχαΐαν,». Η παράδοση αυτή για την ίδρυση της Εκκλησίας και τη χειροτονία επισκόπου της πόλης του Βυζαντίου, όπου κτίστηκε αργότερα η Κωνσταντινούπολη, χρησιμοποιήθηκε με ιδιαίτερη έμφαση από τα τέλη του 6ου αιώνα για την προβολή της αποστολικότητας του Θρόνου της Κωνσταντινουπόλεως στη διαμάχη του με τη Ρώμη (F. Drornik, The idea of Apostolicity in Byzantium and the Legend of the Apostle Andrew, 1958).

Σημαντική απέκτησε σπουδαιότητα και η παράδοση για τη δράση και τη σταύρωση του Ανδρέα στην Πάτρα, μετά την προσέλκυση στον χριστιανισμό της Μαξιμίλλας, συζύγου του Ρωμαίου ανθυπάτου Αιγεάτη. Το λείψανο του, που ενταφιάστηκε από τη Μαξιμίλλα και τον επίσκοπο Στρατοκλή, διακομίστηκε το 357 στην Κωνσταντινούπολη και κατατέθηκε στον ναό των Αγίων Αποστόλων. Κατά τους παλαιολόγειους όμως χρόνους αναφέρεται η φύλαξη της κάρας στην Πάτρα μέχρι το 1460, οπότε ο δεσπότης του Μορέως Θωμάς Παλαιολόγος τη μετέφερε στη Ρώμη. Η σύνδεση αυτή του Ανδρέα με την Πάτρα εξηγεί την ιδιαίτερη τιμή που αποδίδει η πόλη στον πολιούχο της.

Αξιόλογο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι δεσμοί της Σικελίας με τον απόστολο Ανδρέα, που οφείλονται σε μεταφορά λειψάνων του κατά τον 4ο ή τον 6ο και τον 9ο ακόμη αιώνα. Είναι γεγονός ότι κατά τον 11ο αιώνα υπήρχαν πολλοί ναοί στη Σικελία αφιερωμένοι στον απόστολο Ανδρέα, που θεωρήθηκε προστάτης της χώρας, ενώ ο σταυρός του Ανδρέα σε σχήμα Χ καθιερώθηκε ως εθνικό έμβλημα.

[Β. ΦΕΙΔΑΣ]

Πηγή: www.cmkon.org/Andreas.htm

Ο ΟΣΙΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ο Παφλαγόνας (26 Νοεμβρίου)

Γιος πλουσίων γονέων (πού μάλλον γεννήθηκε στην Παφλαγονία, χωρίς αυτό να είναι σίγουρο, διότι εκεί φυλασσόταν και ιερό λείψανο του), διδάχτηκε νωρίς απ' αυτούς να είναι εγκρατής και να θεωρεί το χρήμα μέσο για την ανακούφιση και περίθαλψη των φτωχών και των αρρώστων. Αφού έτσι ανατράφηκε, και οι γονείς του πέθαναν, διαμοίρασε όλη την κληρονομιά του και πήγε σαν ασκητής στην έρημο. Εκεί γνωρίστηκε με άλλους ασκητές, πού ζούσε μαζί τους με αδελφική αγάπη, χριστιανική συγκατάβαση και επιείκεια. Δεν λύπησε ποτέ κανένα, μεγάλη του χαρά μάλιστα, ήταν να επαναφέρει τη γαλήνη στις ταραγμένες ψυχές. Ή φήμη της θαυμαστής ασκητικής του ζωής έφθασε μέχρι τις πόλεις, και πολλοί έτρεχαν να τον βρουν για να ζητήσουν απ' αυτόν τις πνευματικές του οδηγίες. ο όσιος Στυλιανός, παρά την ερημική ζωή του, έτρεφε στοργή και συμπάθεια προς τα παιδιά, πού τόσο αγαπούσε και ο Κύριος. "Αν, έλεγε, ή ταπεινοφροσύνη αποτελεί θεμέλιο των αρετών, ή παιδική ηλικία από τη φύση της είναι περισσότερο ενάρετη, απ' ότι οι μεγαλύτεροι των φιλοσόφων. Πολλές φορές οι γονείς έφεραν προς αυτόν τα παιδιά τους, και τότε ή αγαλλίαση του οσίου ήταν πολύ μεγάλη. ο Θεός βραβεύοντας το Ιερό αυτό αίσθημα του, προίκισε τον όσιο με το χάρισμα να θεραπεύει τα άρρωστα παιδιά και να καθίστα εύτέκνους άτεκνες γυναίκες. Πέθανε πλήρης ήμερων αλλά και αρετών.

Απολυτίκιο. Ήχος γ'. Θείας πίστεως.

Στήλη έμψυχος, της εγκρατείας, στύλος άσειστος, της Εκκλησίας, Στυλιανέ ανεδείχθης μακάριε· ανατεθείς γαρ Θεώ εκ νεότητας, κατοικητήριον ώφθης του Πνεύματος. Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Πηγή: www.pigizois.net/sinaxaristis/11/26_11.htm

Αγία Αικατερίνη η πάνσοφος (25 Νοεμβρίου)

Απολυτίκιο της Αγίας. Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.

Την πανεύφημον νύμφην Χριστού υμνήσωμεν, Αικατερίναν την θείαν και πολιούχον Σινά, την βοήθειαν ημών και αντίληψιν ότι εφίμωσε λαμπρώς, τους κομψούς των ασέβων, του Πνεύματος τη δυνάμει, και νυν ως Μάρτυς στεφθείσα, αιτείται πάσι το μέγα έλεος.

Ας δοξάσουμε με ύμνους την πανένδοξη νύμφη του Χριστού, που η φήμη της σκορπίσθηκε σε όλον τον κόσμο, την θεία Αικατερίνα, που κρατά, σκέπει και προστατεύει τη μοναστική πολιτεία του όρους Σινά. Αυτή είναι η βοήθειά μας, αυτή συλλαμβάνει και εξομαλύνει τις δυσκολίες μας. Αυτή με του Αγίου Πνεύματος τη δύναμη, που δρα σαν μαχαίρι, ενίκησε τους ρήτορες των ειδωλολατρών, ώστε να μην μπορούν να της απαντήσουν. Και τώρα που στεφανώθηκε από τον Θεό ως μάρτυρας, ζητά για όλους μας το μέγα Του έλεος.

Πηγή: www.orp.gr/?p=238

Σήμερον της ευδοκίας Θεού το προοίμιον, ...

ΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

«Σήμερον της ευδοκίας Θεού το προοίμιον, και της των ανθρώπων σωτηρίας η προκήρυξις. Εν ναώ του Θεού τρανώς η Παρθένος δείκνυται, και τον Χριστόν τοις πάσι προκαταγγέλλεται. Αυτή και ημείς μεγαλοφώνως βοήσωμεν˙ Χαίρε της οικονομίας του Κτίστου η εκπλήρωσις».

Μία από τις κυριότερες και μεγαλύτερες Θεομητορικές εορτές του έτους είναι τα «Εισόδια» της Θεοτόκου. Η Εκκλησία μας την τιμά στις 21 Νοεμβρίου, με ιδιαίτερη λαμπρότητα. Η σημασία της εορτής αυτής είναι μεγάλη και ιερή. Αποτελεί τήν βάση και την αρχή για όλη την μετέπειτα ζωή της Θεοτόκου.

Όπως γνωρίζουμε, η Παναγία Θεοτόκος, γεννήθηκε από γονείς γηραιούς, τον Ιωακείμ και την Άννα, που είχαν παρακαλέσει με πολύ πόνο τον Θεό να τους δώση ένα τέκνο και να το αφιερώσουν στο Ναό Του. Πραγματικά, αυτό και έκαναν. Οταν δηλαδή η Μαρία έγινε τριών ετών την έφεραν οι ίδιοι οι γονείς της στο Ναό και την παρέδωσαν στα χέρια του Ζαχαρία του ιερέα. Αυτός την αγκάλιασε, την ευλόγησε και είπε: «Εμεγάλυνε ο Κύριος το ονομά σου σε όλες τις γενεές. Με σένα θα ευλογηθούν τα έθνη και ο Κύριος θα λυτρώση τους υιούς του Ισραήλ». Και ανέβασε την τριετή Μαρία στο εσωτερικό του θυσιαστηρίου, όπου ο Θεός την χαρίτωσε. Και ευφράνθηκε η Παναγία και με αγαλλίαση ψυχής εσκίρτησε και όλοι πνευματικά πανηγύρισαν που έμεινε στο Ναό τον Άγιο, για να αγιασθεί και να γίνει αργότερα η Μητέρα του ίδιου του Θεού.

ΣΠΟΥΔΗ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΩΝ ΕΙΣΟΔΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Στην εικονογράφηση του γεγονότος των Εισοδίων της Θεοτόκου, βλέπουμε, στο κέντρο την Παναγία σαν μικρό τριετές κοράσιον, που όμως έχει όλη την ιερότητα της μέλλουσας Μητέρας του Θεού. Ο ιερέας Ζαχαρίας ο μετέπειτα πατέρας του Προδρόμου, έχει ακουμπήσει ευλαβικά και στοργικά το χέρι του επάνω στην κεφαλή της. Την ευλογεί και την υποδέχεται στα άγια των αγίων, φορώντας ενδύματα λειτουργικά και διακριτικό της ιερωσύνης στην κεφαλή του. Η Παναγία στέκει με ιερή σιγή απέναντί του έχει τα χέρια της σε στάση ευλαβική και συγχρόνως κινητική απέναντί του, που δηλώνει την προθυμία και την χαρά της προσελεύσεώς της στον Ναό του Κυρίου. Αυτό είναι το σχέδιο και το θέλημα του Θεού και η προαιώνια βουλή του για την σωτηρία των ανθρώπων.

Το ίδιο ευλαβικά και με ιερή συγκίνηση εικονίζονται και οι γέροντες γονείς της Ιωακείμ και Άννα. Την παραδίδουν στα χέρια του Ζαχαρία με μια κίνηση πολύ εκφραστική, που δηλώνει την προθυμία τους να εκπληρώσουν την υπόσχεσή τους στο Θεό και να του αφιερώσουν το μονάκριβο παιδί τους, που το απέκτησαν μετά από πολλών χρόνων προσευχή και νηστεία και σε γήρας προχωρημένο. Όμως η αγάπη στο Θεό επισκιάζει τα σπλάχνα της στοργής της ανθρώπινης φύσης. Έχουν στραμμένα τα βλέμματά τους στην παιδίσκη τους Μαρία, προσέχοντάς την με πολύ συγκίνηση.

Πίσω τους βλέπουμε πολλές νεάνιδες, να κρατούν λαμπάδες αναμμένες και να προπέμπουν την Παναγία οδηγώντας την στο Ιερό, όπου έμεινε σαν περιστερά ηγιασμένη και έγινε η λαμπάδα του Θεού, η κατοικία Του, ο ναός Του, το θυσιαστήριο και η λατρεία η ζώσα και καθαρά.

«Ο καθαρώτατος Ναός του Σωτήρος, η πολυτίμητος παστάς και Παρθένος, το ιερόν θησαύρισμα της δόξης του Θεού, σήμερον εισάγεται, εν τω οίκω Κυρίου, την χάριν συνεισάγουσα, την εν Πνεύματι Θείω˙ ην ανυμνούσιν Άγγελοι Θεού˙ Αύτη υπάρχει σκηνή επουράνιος». 

Πηγή: www.ecclesia.gr/greek/holySynod/commitees/art/art_eisodia_theotokou.htm

Η εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου στον Ενοριακό Ναό

Το Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2009 εορτάζει με λαμπρότητα τη δεύτερη ετήσιά του εορτή των Εισοδίων της Υπεραγίας Θεοτόκου ο Ιερός Ενοριακός μας Ναός.

Στις 7 το πρωί θα αρχίσει ο Πανηγυρικός Όρθρος της εορτής των Εισοδίων και στη συνέχεια θα τελεστεί η Θεία Λειτουργία. 

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας στην ενοριακή αίθουσα θα προσφερθούν οι παραδοσιακοί λουκουμάδες, σύμφωνα με το έθιμο.

Ιερά Πανήγυρις Ι. Μονής Παναγίας Πλακιδιωτίσσης Καλλιμασιάς

Ιερός Χρυσόστομος (13 Νοεμβρίου)

Γεννήθηκε στην Αντιόχεια το 354. Πριν τη γέννησή του οι εύποροι γονείς του, ο αρχιστράτηγος Σεκούνδος και η Ανθούσα, ήταν ειδωλολάτρες. Όταν γεννήθηκε ο Άγιος βαπτίστηκαν και οι δυο χριστιανοί. Λίγο μετά τη γέννηση του ο πατέρας του πέθανε. Έτσι η μητέρα του έμεινε χήρα στα 20 της χρόνια και αφιέρωσε τη ζωή της στην ανατροφή του γιου της. Όταν ο Άγιος έγινε 18 ετών βαπτίστηκε από τον Αγ. Μελέτιο, Πατριάρχη Αντιοχείας. Αργότερα μαθήτευσε στη φημισμένη φιλοσοφική σχολή της Αντιόχειας κοντά στο σπουδαίο, μα ειδωλολάτρη, σοφιστή Λιβάνιο. Τέτοιες ήταν οι επιδόσεις του Ιωάννη στη ρητορική, που όταν ο Λιβάνιος ρωτήθηκε ποιόν θα άφηνε διάδοχό του στη Σχολή απάντησε: «Τον Ιωάννη, αν δεν ήταν χριστιανός». Όμως η καρδιά του Αγίου δεν βρίσκει ικανοποίηση στις δικηγορικές του επιτυχίες. Έτσι στα 20 του γίνεται και πάλι σπουδαστής, στη θεολογική Σχολή της Αντιόχειας.

Όταν τελείωσε τις σπουδές του και αφού κοιμήθηκε και η μητέρα του, ήταν πια ελεύθερος να ακολουθήσει το μοναχικό βίο που τόσο ποθούσε. Αφήνοντας εμβρόντητους τους Αντιοχείς με αυτή του την απόφαση, ο Ιωάννης αποσύρεται στο «μεγάλο πανεπιστήμιο της ερήμου». Διάλεξε μάλιστα το φτωχότερο μοναστήρι και υπέβαλλε τον εαυτό του σε σκληραγωγίες. Στα 4 χρόνια που έμεινε στη μονή μελετούσε ακατάπαυστα την Αγ. Γραφή, έγραψε διάφορους Λόγους και έκανε πολλά θαύματα. Θέλοντας, όμως, να αποφύγει τον έπαινο των ανθρώπων αποσύρθηκε στην έρημο όπου και ζούσε σαν επίγειος άγγελος. Δεν είχε κανένα υλικό αγαθό που θα τον παρηγορούσε (στρώμα, λυχνάρι, ή τραπέζι) και η μόνη του τροφή ήταν παξιμάδι και νερό. Υπέμενε τόσο τον καύσωνα της μέρας όσο και το ψύχος της νύχτας. Όμως από την πολλή κακοπάθεια ασθένησε βαριά και ένιωθε έντονους πόνους στα νεφρά. Γι΄ αυτό μετά από 2 χρόνια ερημικής ζωής αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Αντιόχεια. Ήταν κι αυτό μέρος της θεϊκής οικονομίας, ώστε να γίνει γνωστή σε όλους η λαμπρή του προσωπικότητα.

Με την επιστροφή του ο Πατριάρχης Αντιοχείας Μελέτιος τον χειροτονεί αναγνώστη και αργότερα (παρά τη θέλησή του) χειροτονείται διάκονος (378) και ιερέας (383). Από τότε άρχισε μια ζωή ακατάπαυστης δραστηριότητας. Η Αντιόχεια ήταν μια πολυπληθής πόλη με 500.000 κατοίκους από κάθε φυλή. Ο Ιωάννης κατάφερε να πολεμήσει τη διαφθορά και να επιβληθεί πνευματικά. Ο οξύς του λόγος ξυπνούσε τα πλήθη και η ζωντάνια και η παραστατικότητά του συνέπαιρναν το ακροατήριο. Πολλές φορές ο κόσμος τον χειροκροτούσε για το χρυσό του στόμα ακόμα και μέσα στο ναό. Έγραψε 1.447 Λόγους και 249 επιστολές. Η φήμη του γρήγορα ξεπέρασε τα όρια της Αντιόχειας. Έτσι όταν το 397 πέθανε ο Πατριάρχης Κων/λης, κλήρος και λαός υποχρέωσαν τον Ιωάννη να αναλάβει τον Πατριαρχικό θρόνο. Μόλις εγκαταστάθηκε στο Πατριαρχείο απλούστευσε τη ζωή σε όλους τους τομείς. Κατάργησε κάθε πολυτέλεια, περιόρισε στο ελάχιστο τα έξοδα διατροφής, εκποίησε διάφορα πολύτιμα σκεύη και τιμαλφή που δεν ήταν απαραίτητα και έδωσε τα χρήματα σε έργα αγάπης και ιεραποστολής. Ο Χρυσόστομος ως Πατριάρχης Κων/λης ήταν ο πρώτος που οργάνωσε συστηματικά την εξωτερική ιεραποστολή.

Παράλληλα έχτισε νοσοκομεία και κάθε είδους φιλανθρωπικά ιδρύματα, ενώ οργάνωνε καθημερινά συσσίτιο για 7.000 ορφανά, πτωχούς και χήρες. Μια τέτοια μορφή δεν άργησε να πέσει στη δυσμένεια των ισχυρών της Κων/λης. Η καθαρή ζωή και ο καυστικός λόγος του κίνησαν το φθόνο και την οργή ανάξιων επισκόπων και της ματαιόδοξης και φιλοχρήματης αυτοκράτειρας Ευδοξίας. Κάποτε μάλιστα η άδικη αυτοκράτειρα είχε αρπάξει το χωράφι μιας φτωχής χήρας. Αυτό έκανε το Χρυσόστομο να ελέγχει δημόσια την Ευδοξία και το περιβάλλον της. Εκείνη με τη σειρά της μετά από αφάνταστες ραδιουργίες κατάφερε να τον εξορίσει. Το πλοίο στο οποίο επιβίβασαν τον Άγιο ξεκίνησε για την εξορία. Τη νύχτα, όμως, τρομερός σεισμός συγκλόνισε τη συνοικία των ανακτόρων, με αποτέλεσμα να ανακληθεί αμέσως το διάταγμα της εξορίας και να γυρίσει ο Χρυσόστομος στη θέση του.

Σε λίγους μήνες η αυτοκράτειρα αποφασίζει να στήσει ένα αργυρό άγαλμά της απέναντι από το ναό της Αγ. Σοφίας. Στα αποκαλυπτήρια, μάλιστα, του αγάλματος έγιναν και γιορτές με ειδωλολατρικό χαρακτήρα. Ο ασυμβίβαστος Χρυσόστομος ανέβηκε και πάλι στον άμβωνα και εκφώνησε έναν από τους πιο καυστικούς του λόγους. Τότε η Ευδοξία παίρνει για δεύτερη φορά την απόφαση να τον εξορίσει. Ο λαός αντιδρά, μα ο Ιωάννης τους παρηγορεί. Έτσι, οδηγείται στον Καύκασο, στην πιο απομακρυσμένη περιοχή της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, συνοδευόμενος από βάρβαρους στρατιώτες. Στα τρία χρόνια της εξορίας του στο χωριό Πιτιούντα του Καυκάσου δεν σταμάτησε το ιεραποστολικό και φιλανθρωπικό του έργο. Όμως το σώμα του, αδύναμο και εξαντλημένο, δεν είχε πια άλλες δυνάμεις.

Κάποια μέρα, έχοντας προαισθανθεί το τέλος του ζήτησε να τον πάνε στην Εκκλησία του χωριού. Εκεί ντύθηκε στα λευκά, κοινώνησε και είπε: «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν. Κύριε, εις τας χείρας Σου παρατίθημι το πνεύμα μου». Και λέγοντας «Αμήν» αγκάλιασε την Αγ. Τράπεζα και παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο στις 14 Σεπτεμβρίου 407 σε ηλικία 63 ετών. Με το θάνατο του Αγίου υπήρχαν από παντού διαμαρτυρίες. Ο λαός απαιτούσε τη μεταφορά του ιερού λειψάνου στην Κων/λη. Τελικά μετά από 27 χρόνια ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Β΄ διέταξε την αποκατάσταση της αδικίας. Στις 27 Ιανουαρίου 438 ο Πατριάρχης Πρόκλος συνοδευόμενος από μεγαλειώδη πομπή ανέβασε το λείψανο του Αγίου στον πατριαρχικό θρόνο του ναού των Αγ. Αποστόλων λέγοντας: «Ανάλαβε άγιε πατέρα το θρόνο σου και μίλησε στο λαό σου». Έτσι ο Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας δίδαξε με το θάνατό του πως ό,τι και αν συμβεί στην επίγεια ζωή μας ο θρίαμβος τελικά ανήκει στην αλήθεια.

Πηγή: www.imsamou.gr/keimena2.php?id=28

Η φωτογραφία ανήκει στο koimisikallimasia.blogspot.com

Οι Άγιοι Μηνάς, Βίκτωρ και Βικέντιος και Στεφανίδα (11 Νοεμβρίου)

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΗΝΑΣ "ο εν τω Κοτυαείω" ο μεγαλομάρτυρας

Έζησε τον 3ο αιώνα μ.Χ. επί Μαξιμιανού και Διοκλητιανού. Γεννήθηκε από ειδωλολάτρες γονείς στην Αίγυπτο, αλλά ο Μηνάς από έφηβος γνώρισε το Χριστό και αφοσιώθηκε με όλη του την καρδιά σ' Αυτόν. Όταν άπολύθηκε από τις τάξεις του στρατού, θέλησε να αποσυρθεί σε τόπο, όπου το σώμα του και το πνεύμα του να είναι εκτός κάθε ειδωλολατρικού ερεθίσματος. Κατέφυγε στο όρος Κοτυάειον της Φρυγίας, όπου μαζί με άλλους ζούσαν σαν μια αυτόνομη και ελεύθερη κοινωνία Χριστού. Όταν όμως εξερράγη ο διωγμός κατά των χριστιανών, ο Μηνάς δεν άντεξε και κατέβηκε στην πόλη να ομολογήσει το Χριστό. Σε μια πανήγυρη των ειδωλολατρών, όρμησε με θάρρος και εν μέσω όλων διακήρυξε ότι ένας είναι ο αληθινός Θεός, ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Αμέσως όλοι έπεσαν επάνω του, τον συνέλαβαν και ο δικαστής Πυρρός τον έκρινε ένοχο θανάτου. Τότε ο Μηνάς απάντησε: " Ώστε δικάζομαι σαν ένοχος επειδή στο πανηγύρι σας διακήρυξα την αλήθεια του Θεού μου, χωρίς να αγγίξω κανένα από σας. Τότε εσείς τι είσθε, όταν όχι μόνο τη θρησκεία μας βρίζετε, αλλά και με χίλια δυο βάσανα θανατώνετε νέους, γέρους, γυναίκες και παιδιά; Αυτή λοιπόν είναι ή δικαιοσύνη σας; Αυτά τα φώτα σας; Αυτός ο πολιτισμός σας; Μου προτείνετε να θυσιάσω στα είδωλα για να διαφύγω το θάνατο. Μη χάνετε λοιπόν τον καιρό σας. Το θύμα είναι μπροστά σας και δεν έχει ανάγκη της διαφυγής πού του προτείνετε. Διότι το αίμα μου θα φανεί ισχυρότερο και θα σας καταπνίξει". Εξαγριωμένοι από την απάντηση οι ειδωλολάτρες, με φρικτό τρόπο τον αποκεφάλισαν (304 μ.Χ.).

Ο ΑΓΙΟΣ ΒΙΚΤΩΡ ο Μεγαλομάρτυρας

Ανήκει στο μαρτυρικό χορό, πού με το αίμα του πότισε το ζωηφόρο δένδρο της χριστιανικής πίστης τον δεύτερο αιώνα μετά Χριστόν, όταν βασιλιάς ήταν ο Αντωνίνος (160). ΟΙ υπηρεσίες του υπέρ του Ευαγγελίου, είχαν σαν στάδιο την Ιταλία. Εκεί ο Βίκτωρ έτρεχε σε διάφορες πόλεις και έσπερνε το λόγο της σωτηρίας. Συλλαμβάνεται γι' αυτό και εκβιάζεται να προσφέρει θυσία στα είδωλα. Επειδή όμως δεν λύγισε, του έβγαλαν τα μάτια και τον κρέμασαν με το κεφάλι προς τα κάτω. Έτσι παρέδωσε τη γενναία και άγια ψυχή του.

Ο ΑΓΙΟΣ ΒΙΚΕΝΤΙΟΣ ο Διάκονος Ιερομάρτυρας

Ό Άγιος αυτός, υπήρξε στα χρόνια του βασιλιά Μαξιμίνου και ηγεμόνα Δατιανού (235). Ήταν Διάκονος στην Αυγουστόπολη (Σαραγόσα) της Ισπανίας και δίδασκε τον λόγο του Θεού μαζί με τον επίσκοπο Ουαλέριο. Ο ίδιος γεννήθηκε στην Ουέσκα της Ισπανίας. Κάποτε λοιπόν, συνελήφθη μαζί με τον επίσκοπο και οδηγήθηκαν στον άρχοντα Δατιανό. Αυτός τους έδεσε με αλυσίδες και έτσι αλυσοδεμένους τους έστειλε στην πιο σκοτεινή φυλακή της πόλης Βαλέντια. Αφού πέρασαν μερικές μέρες, έβγαλε από τη φυλακή τον Βικέντιο και πρόσταξε να τον καταξεσχίσουν. Έπειτα τον κάρφωσαν επάνω σ' ένα σταυρό και χτύπησαν δυνατά όλα του τα μέλη. Κατόπιν έκαψαν τις πλευρές του και εξάρθρωσαν όλο το σώμα, με αποτέλεσμα ο Άγιος να παραδώσει το πνεύμα στον στεφανοδότη Θεό. Ευλαβείς χριστιανοί, πήραν το σώμα του και το έθαψαν με την αρμόζουσα τιμή.

Η ΑΓΙΑ ΣΤΕΦΑΝΙΔΑ

Ήταν γυναίκα ενός στρατιωτικού στην Ιταλία το 160, όταν βασιλιάς ήταν ο Αντωνίνος. Στο μεταξύ πέθανε ο άνδρας της και έμεινε χήρα. Αυτή λοιπόν, χριστιανή από τους προγόνους της ακόμα, βλέποντας τον Άγιο Βίκτωρα ότι βασανιζόταν υπερβολικά, τον μακάρισε για την ανδρεία του. Ή εκδήλωση της αυτή όμως, προκάλεσε τους ειδωλολάτρες και την οδήγησαν στον ηγεμόνα. Επειδή και εκεί ομολόγησε με θάρρος τον Χριστό, έδεσαν τα χέρια της στις κορυφές δύο δένδρων (φοινίκων), πού με τη βία λύγισαν, κατόπιν τα άφησαν ελεύθερα και όπως με ορμή επανήλθαν στην αρχική τους θέση, έσχισαν την 'Αγία στα δύο, και έτσι παρέδωσε την μακαριά ψυχή της στα χέρια του Θεού.

Απολυτίκιο. Ήχος δ’ (Ταχύ προκατάλαβε)

Τρισάριθμον σύνταγμα, των Αθλητών του Χριστού, συμφώνως

τιμήσωμεν, ως καθαιρέτας εχθρού, Μηνάν τον αοίδιμον, Βίκτωρα
τον γενναίον, και Βικέντιον άμα, τούτοις συνευφημούντες,

Στεφανίδα την θείαν. Αυτών Χριστέ Ικεσίαις, πάντας ελέησον.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ 11ΗΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΛΛΙΜΑΣΙΑ

Στον Ιερό Ενοριακό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Καλλιμασιάς

07:00 Πανηγυρικός Όρθρος

08:30 Θεία Λειτουργία

10:15 Δοξολογία

10:30 Πανηγυρικός της ημέρας από τη Διευθύντρια του Δημοτικού Σχολείου Καλλιμασιάς κ. Μαρία Σανδαλάρη.

10:45 Τρισάγιο στο Ηρώο - Κατάθεση στεφάνων.

Ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των νεκρών ηρώων.

Εθνικός Ύμνος από τους μαθητές του Σχολείου.

Αποχώρηση τμημάτων για την παρέλαση.

11:15 Παρέλαση

Χοροί από τα παιδιά του Δημοτικού Σχολείου και Γυμνασίου Καλλιμασιάς.

Τελετάρχης θα είναι η γυμνάστρια του Γυμνασίου κ. Μήνα Κρανάκη.

Η Πανήγυρις του Ταξιάρχη στην Καλλιμασιά

Στο κτητορικό παρεκκλήσιο του Ταξιάρχη εορτάστηκε και φέτος η Σύναξις των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ και των λοιπών Ασωμάτων και Ουράνιων Αγγελικών Ταγμάτων.

Το απόγευμα του Σαββάτου 7 Νοεμβρίου και ώρα 5μ.μ. τελέστηκε ο Πανηγυρικός Εσπερινός της εορτής από τον εφημέριο πατέρα Γεώργιο ενώ στο ψαλτήρι του ναϋδρίου βρίσκονταν οι Ιωακείμ Ροδινός, Κωνσταντίνος Βενεκάς και Ιωάννης Μ. Κοντοποδιάς. Την εορτή κάνει μικρή αδελφότητα.

Φρεσκοβαμμένο εσωτερικά το παρεκκλήσιο και ευπρεπισμένο από την αγάπη των ευλαβών αδελφών, που το περιποιούνται, δέχτηκε τόσο την παραμονή, όσο και την ημέρα πολλούς ενορίτες - προσκυνητές.

Την Κυριακή 8 Νοεμβρίου η ιερά πανήγυρις συνεχίστηκε με την τέλεση του Πανηγυρικού Όρθρου και της Θείας Λειτουργίας. Ο εφημέριος μίλησε στο εκκλησίασμα μετά την ανάγνωση του Ιερού Ευαγγελίου επί της ευαγγελικής περικοπής (θεραπεία αιμορροούσης, ανάσταση κόρης Ιάειρου), αλλά και για την εορτή των Ταξιαρχών.

Την εορτή ανήμερα της εορτής κάνει η ανακαινίστρια του παρεκκλησίου κ. Λεμονιά Θεοδωράκη και η οικογένειά της.

Η εορτή των Ταξιαρχών στην Καλλιμασιά

ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΚΤΗΤΟΡΙΚΟΥ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟΥ

ΤΑΞΙΑΡΧΗ ΚΑΛΛΙΜΑΣΙΑΣ

Την Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009 πανηγυρίζει την ετήσιά του εορτή, της Συνάξεως των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, το κτητορικό παρεκκλήσιο του Ταξιάρχη στην Καλλιμασιά κατά το ακόλουθο πρόγραμμα:

ΣΑΒΒΑΤΟ 7 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

17:00 Πανηγυρικός Εσπερινός μετά αρτοκλασίας

ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

07:00 Πανηγυρικός Όρθρος μετά αρτοκλασίας και Θεία Λειτουργία

28η Οκτωβρίου 2009 στην Καλλιμασιά

Με λαμπρότητα γιορτάστηκε και φέτος η εθνική εορτή της 28ης Οκτωβρίου 1940 και στην Καλλιμασιά, έδρα του Δήμου Ιωνίας.

Ο εορτασμός, όπως πάντα, ξεκίνησε από τον Ιερό Ενοριακό μας Ναό. 7 το πρωί οι καμπάνες του Ναού της Παναγίας μας ανάγγειλαν την έναρξη του εορτασμού με την έναρξη του Πανηγυρικού Όρθρου της εορτής της Αγίας Σκέπης της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Ακολούθησε η Θεία Λειτουργία του ιερού Χρυσοστόμου. Ο εφημέριος στο κήρυγμά του αναφέρθηκε στη διπλή εορτή, τη θεομητορική εορτή της Αγίας Σκέπης και την εθνική εορτή των νικητηρίων του 1940.

Στις 10:15 και αφού προσήλθαν οι Αρχές και τα Σχολεία τελέστηκε η Δοξολογία για την εθνική επέτειο από τον εφημέριο π. Γεώργιο και τον π. Βίκτωρα (εφημέριο Έξω Διδύμας και Παγίδας).

Τον πανηγυρικό της ημέρας εκφώνησε ο θεολόγος καθηγητής του Γυμνασίου Καλλιμασιάς κ. Νικόλαος Μηλιανός.

Στη συνέχεια εν πομπή το εκκλησίασμα κατευθύνθηκε στο Ηρώο, στην κεντρική οδό, μπροστά από τα Σχολεία.

Τελέστηκε Τρισάγιο και έγινε κατάθεση στεφάνων. Τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των νεκρών ηρώων και αναπέμφθηκε ο Εθνικός Ύμνος από τους μαθητές και μαθήτριες του Δημοτικού Σχολείου.

Ακολούθησε η μαθητική παρέλαση.

 

Παρήλασαν οι μαθητές και οι μαθήτριες του Δημοτικού Σχολείου, του Γυμνασίου και του Λυκείου της Καλλιμασιάς.

 

Μετά το τέλος της παρέλασης έγινε προβολή επίκαιρου υλικού στην αίθουσα εκδηλώσεων του Γυμνασίου.

Τέλος ο Δήμος παρέθεσε κέρασμα για τους φορείς σε καφετέρια της Καλλιμασιάς.

Το φωτογραφικό υλικό είναι του θεολόγου - ιεροψάλτου και φωτογράφου Κωνσταντίνου Βενεκά.